مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٨٦

حكايت [ اين حكايت بشنو و خاموش باش * ليك همچون خمّ مى در جوش باش ]

هم ازل هم خواست گر دارى بصر * در نفوس پير بين اى بىخبر

ابتدا و انتها در سرّ اوست * زانكه او فانى شده فىالجمله هوست

زين سبب فرمود آن موزون كلام * كه در آن صحرا كه بودم چون غلام

گه شبان گلّهء دايه بُدم * گاه چون خور گاه چون سايه بُدم

دو نفر بس بافر و جامه سفيد * آمدند و من بلرزيدم چو بيد

طشت زرّين داشتند آن هر دو مرد * صافىام كردند در يك آبخورد

پاره‌اى خون غليظ بس سياه * از دلم بيرون كشيد آن مرد راه

وان دگر برف آب آورد و نشست * باز هم بستند خوش چالاك و چست

هستى و مستى من آن خادمان * خوش جدا كردند و بردند آن زمان

چون منى من نماند اى ياوران * مسكنت آمد چو كوه بىنشان

جان من زان مسكنت تسكين بيافت * مهر خلقم آن زمان روشن بتافت

بعد از آن نور نبى زور ولى * كه مرا بودند آن دم صيقلى

چون بديدندم كه هستم باوفا * در ميادين جفا و اندر بلا

آن يكى با آن يك ديگر بگفت * كه ببايد وزن كرد اين گنج مفت

تا شود پيدا تحمّلهاى او * تا چو گل خندان شود سيماى او

ده نفر گفتا بيار از امّتش * وزن كن با قوّت و با همّتش

آن‌چنان كردند و من افزون شدم * ده‌ده افزودند و من موزون بُدم

تا ز امّت با هزارم بركشيد * جسم و جان من همىشد بر مزيد

بعد از آن گفتا كه فىالجمله امم * پيش وزن او يقين باشند كم

زانكه آنها جمله مستان وىاند * همچو قوم موسى و عيسى نىاند

جان نثار خاك پاى اين كنند * همسرى كى با لواى اين كنند

روى اين ناديده ايمان آورند * طاعتش چون گنج پنهان آورند

وجه ديگر آنكه اين شاه جهان * بار امّت جمله بردارد به جان

زين سبب در كفّه اين شه شد گران * بار كش تا وزن يا بى اى فلان

وجه ديگر آنكه بس مسكين بود * جان مسكين سخت با تمكين بود

شاخه‌ها از بادها جنبان شوند * يك دمى گريان دمى خندان شوند