مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٨٥

حكايت [ اين حكايت بشنو و خاموش باش * ليك همچون خمّ مى در جوش باش ]

كرده‌اند از روى عزّت اين سؤال * كاى خبير ماضى و اى كان حال

بازگو از مبدأ خود راز چند * تا به رقص آيند اين دمساز چند

گفت آن شيرين‌كلام خوب‌رو * با كرشمه و غمزه با صد خلق و خو

كه در آن دم كه خليل نورناك * با مسيحا كو نبُد جز نور پاك

آن دعا كرد و بشارت داد اين * ابتداى بود من اين بود اين

آن ببست و اين بديد اى دوستان * همچو آب و باد اندر بوستان

نور سوزان خليل اللّه بود * كه به وقت زادنم بُصرى نمود

مژدهء عيسى گواه حال شد * گفتن او صورت اقبال شد

مبدئى كه لايق گوش و زبانست * كه عيان است و گذارش در بيانست

اى عزيزان بيش از اين نتوان نمود * ليك بهر سوز دل بتوان فزود

صد هزاران ابتدا و انتهاست * در طريق هركه مشغول خداست

هر صباحى ابتداى حالتى است * هر مسا از بهر نقش و آلتى است

بلكه هردم كه همىزايد ز ما * ابتدايى دارد و هم انتها

ليك باهم صحبت افزايد مقام * اين‌چنين است و چنين بوده مدام

كاين اثرها جمله از هم‌صحبت است * يار نيكو جان جان دولت است

اين فصاحت كه حيات آب خداست * كه دم و دمساز و هم روح شماست

شيوهء اين از بنى سعد است و بس * مبدأ شهد از شكوفه است و مگس

لفظ ترك و لفظ هندو كن قياس * فرقشان بيش است از حيوان و ناس

بسته راه جمله گفتار عرب * زانكه هست اندر فصاحت بس عجب

در عرب قوم بنى سعد اى گروه * برده‌اند از ديگران گوى شكوه

من ازيشان خورده‌ام شير حلال * زان زبانها گشت پيشم جمله لال

گر نجنبانى زبان در پيش پير * شد حلالت تربيتهاى چو شير

ور دلت باشد موافق با زبان * جان تو كاشف شود اندر زمان

ور بجنبانى زبان كافر شوى * گر هزارت فضل باشد اى غوى

چون سخن در باب مبدأ مىرود * گر ندرّم پرده اينجا بد بود

تا نيارى بر زبان نام ازل * هم نبينى صورت علم و عمل