مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٨١

حكايت [ اين حكايت بشنو و خاموش باش * ليك همچون خمّ مى در جوش باش ]

تو شبانى ليك دارى خوى گرگ * حيله‌سازى تا برى لقمهء بزرگ

شيد و مكر و زرق پيش آورده‌اى * مىخورى چيزى كه خود قى كرده‌اى

باش تا پرده ز رويت بردرند * مارِ فعل بددل و جانت گزند

گرگى و دارى لباس گوسفند * گرگ خواهد خوردنت اى خودپسند

يا گزين خوى شه مسكين‌نواز * يا ميا در صفّ پاكان در نماز

طرّه و سجّاده كرده پيشوا * با خدا تا چند سازى اين دغا

اى خدا بفرست آب صاف پاك * تا بشويم دست از اهل گزاف

كه تو پاكى و نجويى غير پاك * بهر پاكى آفريدى آب و خاك

راه ما بنما به حقّ مصطفى « 1 » * در مقامى كه بود نور و صفا

بشنويد اى دوستان مصطفى * اين روايت بهر پاكى و صفا

تا دل خود پاك گردانيد زود * تا جدا گرديد از نار و ز دود

نار ما و دود ما ، هستى ماست * صورت جاه جهان مستى ماست

اين روايت كرد دايهء مصطفى * كه چو شد با پور من آن پيشوا

در چراگه كه بُدش عادت چنين * روزى آمد پور من با صد حنين

گريه و زارى همىكرد و نفور * همچو يارى كو فتد از يار دور

گفتمش كاى جان مادر چيست حال * از براى كيست اين فرياد و قال

گفت پورم ، كان رضيع مهربان * كه مرا هست آن برادر همچو جان

دو نفر ناگه چو برق و باد سخت * آمدند اندر بر آن شاخ بخت

گوشه‌اى بردندش و انداختند * سينه‌اش چون جان من بشكافتند

چون من و شوهر شنيديم اين خبر * همچو ابروباد رفتيم اى پسر

تا به پيش آن بشير و آن نذير * تا ببينم روى آن ماه منير

چون بديدم در كنار آوردمش * مرده بودم زنده گشتم از دمش

گفتمش امروز چيزى ديگرى * نقره بودى دى « 2 » و اين دم چون زرى

بازگو احوال خود اى نوجوان * سربه‌سر در پيش من اى مهر جان

( 1 ) . س : مصطفى . ( 2 ) . س : دوش .