مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٨٠

حكايت [ اين حكايت بشنو و خاموش باش * ليك همچون خمّ مى در جوش باش ]

آفتاب از تاب رويش بُد كبود * ماه خود هر لحظه آوردى سجود

مشترى حيران چشمش بُد مدام * زهره از شرم دمش بستى كلام

ديدمى آن روى و مىلرزيدمى * خود نمىديدم چو رويش ديدمى

چون چنين ديد اين دل وسواسناك * گفت در صحرا بدست اين دُرّ پاك

برگرفتم پيش مادر بردمش * آن امانت باز دست اسپردمش

چون نهادم گنج اندر جاى خويش * خويش ديدم مفلس و بىدين و كيش

پس پشيمان گشتم و آزرده‌دل * عشق شور آورد و برجستم ز گل

گفتم اى خاتون « 1 » و بانوى قريش * ما از آن « 2 » گنج گران ديديم عيش

ما ازو بسيار نيكى ديده‌ايم * ما از اين گلزار گلها چيده‌ايم

بهر آن آوردم آن را پيش تو * تا نهد مرهم به جان ريش تو

ليك ديدم بعض خويشان از شرر * كج نگه كردند سوى اين پسر

من همىترسم ازين اى ارجمند * كه مبادا يابد از ايشان گزند

گر به من بسپارىاش بهتر بود * تا دلت دربند غم كمتر بود

عشق و همّت همرهى كردند باز * سوى خود بردم دگر آن دلنواز

هر دلى كه خوى با دلدار كرد * كى تواند لقمه‌اى بىيار خورد

خاصه دلجويى كه هم بالاش نيست * در دو عالم همسر و همتاش نيست

اى جمالى غريب دردمند * چند سوزى جان من همچون سپند

باز آن راعى و سرخيل جهان * ميل صحرا كرد با آن كودكان

تا بچرّانند باهم بىزبان * نيز تا گردد بديشان هم‌زبان

رحم و شفقت هم « 3 » براى بىزبانست * چوب قهر و لعنت از بهر زبانست

گر زبان كوته كنى ، دانا شوى * چون شوى دانا ، يقين بينا شوى

چون شوى بينا ، شبان گردى شبان * پاسبان جان شوى و بلكه جان

انبيا دايم شبانى كرده‌اند * بهر مظلومان چه لتها خورده‌اند

نى چو تو از بهر خود جنبيده‌اند * كى چو تو در مزبله « 4 » چسبيده‌اند

( 1 ) . س : خواتون . ( 2 ) . س : از اين . ( 3 ) . س : از . ( 4 ) . س : اندر جهان .