مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٧٨

حكايت [ اين حكايت بشنو و خاموش باش * ليك همچون خمّ مى در جوش باش ]

آن‌چنان لب با چنين پستان رسيد * بىشكى حلم حليمه آن بديد

هر دو اندر خواب رفتند آن زمان * در تعجّب ماندند آنگه زنان

شوهرم چون ناقه مىدوشيد خوش * شير پر ديد آمد اندر عيش و غش

سير خورديم آن شب اندر رهگذار * بازرستيم از غم قحط و شرار

چون برآمد صبح دولت‌يار ما * شد به سامان كار ما و بار ما

چون روان گشتيم ما سوى وطن * با مراد و بىغم و رنج و حزن

آن خرى كز ضعف در ره مىفتاد * چون به كعبه مىشدم بهر مراد

وقت رجعت از همه پيشى گرفت * كاروان زان آمدند اندر شگفت

زانكه بُد بر پشت آن خر شهسوار * شهسوار و شهريار هر ديار

سايلى پرسيد كاين خر آن خر است * كه نبودش دنب و يال و زور دست

كرده‌اى آيا مبدّل با خرى * كاين همىارزد بهاى استرى

تو ز ما پس بودى اوّل اى سوار * از چه شد اين مركب اكنون راهوار

در جوابش گفتم اين نى از خرست * پيشىام از زور نورى ديگرست

اين همان نقش است و هم آن پيكر است * راكبش ليكن دليل و رهبر است

قوّت مركوب من از راكب است * خدمت اين راكب من واجب است

اين همىگفتيم و خر مىرانديم * وز جنان رفتن عجب مىمانديم

تا به صحراى بنى بكر آمديم * هر يكى در جاى خود خيمه زديم

بود آن دشت و بيابان بس خراب * كه نه باران بود و نى ينبوع آب

گوسفندان ضعيف لاغرم * از پى اكرام سلطان كرم

سير مىخوردند و شيرآيين شدند * اهل موضع در تعجّب مىبُدند

گوسفندان بزرگان ديار * گرسنه و بىشير بودندى و زار

جمله با راعى همىكردند جنگ * كه ببر اين گوسفندان بىدرنگ

تا به مرعى حليمه هر صباح * تا بيابند از زمين او فلاح

برد راعى روز ديگر گلّه‌شان * گوسفندان سست گشتند و شبان