مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٧٧

حكايت [ اين حكايت بشنو و خاموش باش * ليك همچون خمّ مى در جوش باش ]

طالب‌اند و در قفاى غالب‌اند * [ گاه ] « 1 » مطلوب‌اند و گاهى طالب‌اند

ميل غالب طالب آرد در نظر * سرّ مطلوب است بىشك راهبر

كام احمد چون‌كه شد جوياى شير * شد حليمه پيش آن طفل صغير

چه صغيرى كه ربوده در زمان * كرده اندر بند خود پير و جوان

چون حليمه روى آن دولت بديد * شير جوشيد و ز پستانش چكيد

ليك فهم آن علامتها نداشت * روى احمد ديد و ديگر واگذاشت

همرهانش جمله مقصودات خويش * داشتند و راه بگرفتند پيش

جمله احمد ديده بودند آن زمان * بهر فقر و فاقهء آن جان جان

روى گردانيده بودند از خرى * كه همىجستند جمله سرورى

مىنديدندش همى نامحرمان * شاه شاهان مهر و ماه دو جهان

پس حليمه ماند دلتنگ و خراب * كه به صد رو گشته بُد جانش كباب

قحط بود و شوهرش افلاس داشت * زين سبب در جان و دل وسواس داشت

شوهرش همراه بود آن صالحه * بهر مطلوبات خواندى فاتحه

همرهانش خيمه‌ها برهم زدند * زان حليمه و شوهرش غمگين شدند

كه رضيعيشان نبُد آن مفلسان * شرمسارى داشتند و غبن آن

كه چرا طفل يتيم نامور * ما رها كرديم بهر سيم و زر

بازگشت آنگه حليمهء بينوا * تا برد آن پس‌نشين پيشوا

گفت چون رفتم به ناچار و ملال * تا فرا گيرم رضيع چون هلال

بستدم از آمنه آن درّ پاك * بازگشتم پيش قوم خوابناك

چون گرفتم آن پسر اندر كنار * گشت پستانم چو ابر نوبهار

شاخ خشك باغ دل سرسبز شد * منفذ پستان من خوش كبز شد

طفلك من دايما بُد خشك‌لب * سير خورد از دولت شاه عرب

از طفيلش جان من خرسند شد * نيز طفلم شاد و دولتمند شد

طفلكم از دولت آن زنده شير * خوش به كام دل بخورد از شير سير

( 1 ) . نسخه اصل : گاهى .