مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٧٤

نام و لقب حضرت محمّد

بود تنها مهد شه او در گوشه‌اى * همچو در جنّات اعلى خوشه‌اى

ماه ديدم در بر آن آفتاب * بىغبار و گرد بود و بىنقاب

با محمّد ماه دستان مىنمود * نيز احمد با قمر لب مىگشود

چون به يك انگشت اشارت مىنمود * ماه مىافتاد پيشش در سجود

بود در فرمان او ماه مبين * گه يسارش مىفكند و گه يمين

آن زمان مهرش به جانم درخزيد * كه دو چشمم ماه را با مهر ديد

زان سبب گشتم مسلمان اى سليم * زان كشيدم بر لب جو اين گليم

چون محمّد شد بلند « 1 » و سرفراز * گفتم اندر پيش او اين قصّه باز

گفت محزون بودم آن دم اى عمو * كه بُدم دربند و حبس چارسو

بس غمين بودم كه ديدم خود غريب * جور غربت چون برد خاصه حبيب

اندر آن حزن و ملالت « 2 » اى پدر * اندرآمد بهر تسكينم قمر

چون بديدم جنس خود گريه‌ام برفت * بىرفيق آسان كسى در ره نرفت

چون ولايت با نبوّت گشت يار * دين و دنيا گشت زيشان استوار

معنى نور على نور اى فلان * اين بود تحقيق بشنو بىگمان

گر ببينى عشق را با عقل يار * رو كه هستى در همه ميدان سوار

ور بيابى عقل بىعشق اى جميل * زود باشد كه شوى زار و ذليل

ور تو بىحكمت خورى زهراب عشق * در به رويت كى گشايد باب عشق

زانكه عشق بىخرد مستت كند * نيستت گرداند و پستت كند

بىشكى مجنون شوى و بىشعار * يا به چاه شهوت افتى و شرار

اين بود ميدان الحاد اى پسر * شرح نور و نار گفتم سربه‌سر

معنى نور على نور اى غريب * بازگو از بهر اولاد حبيب

كه سيادت نور و فرّ عالم است * پاسبان خير و شرّ آدم است

اين سيادت گر بيابد علم و داد * مىربايد بىشكى گوى مراد

ور يكى باشد ، نباشد مستقيم * سرورى باشد ولى با خوف و بيم

( 1 ) . س : به عالم . ( 2 ) . س : ملامت .