مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٦٧

رجز [ لَا همّ انّ المرء يَمنع رحله و حلاله فامنع حلالك * لا يغلبنّ صَليبهم و محالهم عدّوا محالك ]

تا ببخشى در جهان نفع و ضرر * وارهى ديگر ز ننگ خواب و خور

تا به بيدارى ببينى روى دوست * تا نگردى ناقل هر قشر و پوست

تا چو احمد خيمه در بستان زند * هدهد جان و دلت جولان كند

تا كه سقف خانه‌ات باشد مدام * همچو دين احمد مرسل تمام

بازگو خواب مجوسى اى دبير * زانكه شد در خواب مسكين سست و پير

عكس روى « 1 » مصطفى ديده به خواب * زان همىبيند هميشه گير و تاب

تابع احمد شو اى زاغ سياه * زانكه احمد راست اين تخت و كلاه

گيرم از حيلت شوى چون ابرهه * كه برآرى صد چله و پانصد دهه

پيش مرغان حقيقت جان دهى * در كمان چون تير شو تا وارهى

تا كه چون كسرى ننوشى جام زهر * تا بيابى از حيات خويش بهر

تا نبينى چون مجوسى خواب خوش * تا نپرسند از تو حال پنج و شش

آن مجوس القصّه شب در خواب ديد * كه شترهاى قوى بس شد پديد

سير مىكردند در دجله روان * اسپها بودند هم با « 2 » اشتران

منتشر گشتند از هم بىگمان * چون شدند آن سوى دجله اشتران « 3 »

در بلاد پارس خوش جولان زدند * اين‌چنين بود آن مجوس شهرمند

خواب خود آن شيخ با كسرى بگفت * رفت شيطان گشت با آن عاق جفت

خار اندر زير دنب خر نهاد * پس ز جا برجست كسرى همچو باد

ريشخند عالم‌اند اين ماديان * كه همىنازند شيب بادبان

لاجرم اين سركشان اى خاكيان * مىبردشان باد دايم در جهان

غافل‌اند آن ابلهان از زور باد * ابلهان پيش را نارند ياد

داشت كسرى خار اندر زير دم * رفت بر تخت از براى اشتلم

موبدان را پيش تخت خويش خواند * گفت‌وگوى سخت با ايشان براند

كرد اشارت سوى طاق خويشتن * كاين شرفها را چه شد اى اهل فن

از چه شد با فرش يكسان عرش من * وزچه رو زير و زبر شد فرش من

( 1 ) . س : نور . ( 2 ) . س : با آن . ( 3 ) . س : دو مصراع جابه‌جا شده است .