مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٦٤

رجز [ لَا همّ انّ المرء يَمنع رحله و حلاله فامنع حلالك * لا يغلبنّ صَليبهم و محالهم عدّوا محالك ]

پهلوى دانا گريز و شاد باش * بار بىحاصل مكش آزاد باش

رو به تأويل آر تا آگه شوى * تا ز آگاهى انيس شه شوى

راست بشنو گرنه گوشت بر هواست * كه هميشه لطف حق با مصطفاست

راى او گير ار همىخواهى حضور * كه از او پيدا شده اين عقل و نور

عقل و نورش ديده‌بان خويش ساز * گر ندارى پيش عاقل جان گداز

تا بصير قدرت يزدان شوى * تا چو مرغان خدا ، پرّان شوى

دان كه آن مرغ ابابيل اى پسر * روح جانبازانست از شك درگذر

از ازل تا به ابد اين عاشقان * بهر احمد كرده حق‌شان پاسبان

آب درياى محبّت مىخورند * دائما در دشت عزت مىچرند

نى مكان دارند و نى انبار و بار * زان بود پروازشان در هر ديار

بر فراز دين احمد مىپرند * غصّه‌هاى جسم احمد مىخورند

بىنشان‌اند اين ظريفان بلند * شرحشان در كشف جو اى ارجمند

زانكه آنجا ذكرشان رفته تمام * هست پيدا همچو مهر بىغمام

قدرت حقّ و ظهور معجزات * هست با ايشان هميشه آن حيات

اين « 1 » تجلّى جديد بىمثال * سرّ ايشان است اندر وقت و حال

آن صباحى كآمد احمد در ميان * تا شود روشن ز روى او جهان

فيليان را بهر آن شاه بلند * همچو گوى اندر سر ميدان فكند

تا كه مشتاقان او جولان كنند * بر فراز كعبه خوش‌رقصان شوند

تو بدان كه روح پاك اوليا * هدهدان انبيااند اى كيا

انبيا نيز اى سئول بردبار * مىكنند از بهر آنها كارزار

زانكه زور اوليا پنهان بود * غنچه‌شان در انبيا خندان شود

همچو دست و خنجر است آن معجزات * همچو آب كوثر است اين سرّ ذات

زان به دور اين خموشان حزين * نيست رخسار نبوّت در زمين

ليك اندر پرده اين شمشير تيز * افكند جان و سر اهل ستيز

( 1 ) . س : آن .