مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٦٣

رجز [ لَا همّ انّ المرء يَمنع رحله و حلاله فامنع حلالك * لا يغلبنّ صَليبهم و محالهم عدّوا محالك ]

قوله تعالى :

« بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ . أَ لَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِأَصْحابِ الْفِيلِ ، أَ لَمْ يَجْعَلْ كَيْدَهُمْ فِي تَضْلِيلٍ ، وَ أَرْسَلَ عَلَيْهِمْ طَيْراً أَبابِيلَ ، تَرْمِيهِمْ بِحِجارَةٍ مِنْ سِجِّيلٍ ، فَجَعَلَهُمْ كَعَصْفٍ مَأْكُولٍ » . ( 106 / 5 - 1 ) .

گوش به نظم دار ، و حقيقت سوره « 1 » بشنو . و صلّى اللّه على محمّد و آله « 2 » .

ابرهه چون پيل « 3 » و لشكر ساز كرد * كندن كعبه به جد آغاز كرد

ناگهان مرغان زيرك از هوا * جوش آوردند از بهر جزا

آمدند از سوى دريا پرزنان * هر يكى سه سنگ با او بىگمان

دو به چنگال و يكى اندر دهان * همچو تيرى كو بود اندر كمان

چون عدس بود آن حجر يا باقلا * كه خدا بگماشت بر اهل دغا

بر فراز لشكر آن پرّندگان * پاى افشاندند و منقار و دهان

هركجا افتاد آن سنگ حقير * كرد سوراخ ار چه بُد فولاد و قير

در زمان ناچيز گشتند آن گروه * كَه كه باشد دم زند در پيش كوه

ابرهه با پيل محمودى بماند * باقيان را حق به جاى خود رساند

ابرهه بگريخت همچون ابر و ميغ * گردنى چبود بگو در پيش تيغ

فرد و تنها پيش نجّاشى دواند * بر فرازش مرغكى پر مىفشاند

تا به نجّاشى بگفت احوال پاك * سنگ زد آن مرغ و افكندش به خاك

فيل محمودى نبودش هيچ باك * غير او گشتند فىالجمله هلاك

زانكه در هنگام خشم آن زورناك * محو و مسكين گشت همچون گرد خاك

لت همىخورد و نمىشد پيش صف * زان نكرد آن پيل دانا خود تلف

واى بر آن كس كه جلدى مىكند * از جهالت بيخ خود برمىكند

در ره نيك و بد ، اى جان پدر * هان مكن جان و تن خود را سپر

تا كه چشمت روشن و بينا شود * پيشواى كور نى رسوا شود

دايما همراه دانا باش و بس * بىمربى گم شده بسيار كس

( 1 ) . س : سورت . ( 2 ) . س : و صلى اللّه على خير خلقه محمد و آله و سلم . ( 3 ) . س : فيل .