مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٦٠

ترجمه

گفت كو حلوا كه يك لقمه خورم * كه فزود از گشنگى درد سرم

شيخ سجّاده به پيش زن نهاد * زن بديد آن شب‌چره شد گبز و شاد

لقمه چندى خورد از آن وان دگر * در تغارى كرد از بهر پسر

چون برآمد صبح و خور پرده دريد * رفت زاهد روى نفع خود بديد

مىدويد او روسياه و شرمسار * تا به پيش ابرههء بىاعتبار

سربه‌سر احوال خود با او « 1 » بگفت * حسرتى مىخورد از آن روزى مفت

چونكه بشنيد ابرهه برپاىخاست * گفت دانم فعل اعرابست راست

بهر خود انگيز غوغا مىكنند * كين شرر در كعبهء ما مىكنند

بر سر ايشان كشم چندان سپاه * كه به هم كوبند آن خانهء سياه

پيش نجّاشى فرستاد از نخست * پيل محمودى ز نجّاشى بجست

لشكر بسيار با پيلان مست * جمع كرد و بر در كعبه نشست

گفت با لشكر كه اى ارباب عيش * خوش بتالانيد اموال قريش

اشتران پور هاشم از قضا * يك دو صد بردند پيش آن دغا

ديد عبد المطّلب بدحال شد * پيش روى ابرهه در قال شد

ابرهه مشغول گفتارش نشد * خوش بخنديد و در آزارش نشد

خواست تا بر تخت بنشاند ورا * زانكه در وى ديد بس فرّ و بها

نى نشست و نى فراز تخت رفت * زانكه بودش همّتى عالى زفت

اهل همّت كى نشيند بر زمين * هم نبيند تخت و بخت و آن و اين

فكر كار خود كند همچون غريب * مىنبيند در دو عالم جز حبيب

گفت عبد المطّلب با آن لئيم * كه بگو با آن شتربان عليم

كاشتران من به من بسپارد او * كه مسافر مىشوم من اى عمو « 2 »

ما به اشتر مىچريم و مىپريم « 3 » * هم ز پهلوى شتر نان مىخوريم

كاندر اينجا آب و كشت و كار نيست * غير طوف و ديده و ديدار نيست

عاريت بنشسته‌ايم اينجا دمى * كه گذار آيد رفيق محرمى

( 1 ) . س : وى . ( 2 ) . س : دو مصرع جابه‌جا شده . ( 3 ) . س : مىپريم و مىچريم .