مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٥٩

ترجمه

راويان گفتند كز سنگ سياه * گشته معمور آن مقام و آن پناه

پس به عيسى خورد سوگند آن شرير * كه بسازم خانه‌اى بس دلپذير

از رخام نقره‌فام اين جايگاه * تا نبيند كس دگر سنگ سياه

ساخت القصه زراندودى بلند * تا در آرد اهل دنيا در كمند

هركه او از زر كند خانه بلند * هم در اين عالم شود او ريشخند

اى كه هستى طالب خانهء إله * رو گزين كن لعنت و خرقهء سياه

تا نگردى ريشخند ابلهان * دايما در اين جهان و آن جهان

زاهدان زرپرست بسته چشم * بىخبر از لطف و قهر و صلح و خشم

در طواف زر شدند آن طامعان * كاستخوان جويند مادام اين سگان

بهر دنيا سجده پيش حق كنند * تا مدار نفس با رونق كنند

بيخ ايمان بهر دنيا بركنند * پشت سوى حق و رو در زر كنند

بُد مقام ابرهه بىحد لطيف * بهر سجدهء هر خبيث و هر كثيف

شد نُفيل اندر كمين آن مقام * خورده بُد مسهل پى دفع زكام

از قضا يك لحظه فرصت يافت او * كند شروال و نهان شد توبه تو

در مقام ابرهه ديد آن عرب * كه ز پرخوردن بُد او اندر تعب

اندرون خويش خالى كرد از ان * شادمان شد تا به پيش دوستان

زاهدى شب رفت تا آرد نماز * تا بخواهد قوت روز از بىنياز

چونكه رو بنهاد اندر سجده‌گاه * حق قبولش كرده بُد زارى و آه

آن خبث در چشم او حلوا نمود * سجده را بگذاشت آن كور و كبود

گفت حق امروز بىزارى و گفت * خوش عطا فرمود اين روزى مفت

هركه سجده بهر حقّ و دين نكرد * حق عطايش جز گُه و سرگين نكرد

زاهد از حلواى خود بعضى بخورد * هم در آن شب باقىاش در خانه برد

گفت با بانوى پير خود كه خيز * نوش كن حلوا ، مكن ديگر ستيز

چند گويى كه توكّل واگذار * رو به كار و نانكى سوى من آر

خيز و نفع طاعتم بين اى ستى * تا بدانى تو كه يار كيستى

با حقارت ننگرى در روى من * افكنى سجّاده در پهلوى من