مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٥٣

حكايت [ گفت عبّاس آن عليم راست‌گو * در حق عبد اللّه خوش‌خلق و خو ]

پور هاشم اين شنيد و بازگفت * يك‌به‌يك پيش يهود اين راز گفت

قوم موسى آمدند اندر مقال * كه خدا و موسى و تورات ( 2 ) فال

راست مىبينيم و مىدانيم راست * راستى و راست بودن كار ماست

رفت عبد المطّلب آنگاه زود * تا ببيند كان پسر كى رخ نمود

چون به سوى خانه شد ، آمد ندا * كه تحمّل كن سه روز اى پيشوا

رفت و اندر حجر بنشست آن عزيز * غم نماند اندر دل او يك پشيز

تهنيت گفتنديش از چپّ و راست * او همه يخنى و نان با شير و ماست

مىنهاد از بهر مهمانان به خوان * كه سخى بود آن بزرگ بانشان

زانكه بس خوش‌خوى و مهمان‌دوست بود * نان همىبخشيد و جانش مىفزود

منّت آن كس راست كو نان مىگزد * گو بكش منّت كه نانى مىپزد

جان نهان در نانست اى مرد بصير * وقت جان دادن بود نان دستگير

نان دهى و جان ستانى اى فلان * پس چرا منّت نهى بر اين و آن

هركه بردارد وقوف از اين عمل * بهر نان دادن كند جنگ و جدل

چون يكى را هست ده چندان عوض * پس يقين بخشنده را هست اين غرض

زرده كوشان بخيل نامراد * خود نىاند آگه ز عيش و روى شاد

اين‌چنين فرمود آن شاه جميل * كه نبيند روى جنّت نك بخيل

اى جمالى هيچ منگر آن طرف * چند گويى ذكر انعام و علف

فكر جان و ذكر ايمان اى غريب * مىنمايد اندرين ميدان عجيب

زانكه ميدان سراندازانست اين * درنگنجد عقل و فكر و كفر و دين

رو به استقبال آن ساقى درد * كه كسى بىروى او جامى نخورد

ساقى دُردىكشان صاف‌بين * روبه‌رو بنشسته با تو در زمين

تو مكن ذكر خر و گاو و علف * حيف باشد كين نفس گردد تلف

مغز نوش و سجده كن بر روى دوست * با ددان ده استخوان و پشم و پوست

اين‌چنين نقل آمده اندر [ كتيب ] * كه چو رخ بنمود در دم آن حبيب