مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٥١

حكايت [ گفت عبّاس آن عليم راست‌گو * در حق عبد اللّه خوش‌خلق و خو ]

نور صد قنديل و صد شمع و چراغ * جمع گشته در رخ شاه بلاغ

چشمهاى كوه و صحرا و كده * جمع گشته ، بحر عمّانى شده

ديدم از وى من نشانهاى غريب * وقت زادن اى شهنشاه اديب

گفت عبد المطلب كو وانما * تا ببينم راست است اين و صفها

گفت و اللّه اى عمو بازى مبين * كه مرا داده خدا درّى ثمين

گفت زوتر وانما آن جوهرت * تا كه واقف گردم از خير و شرت

آمنه گفتا كه هيهات اى پدر * كى « 1 » توان امروز ديدن آن پسر

چون جدا گشت از من آن شاه اديب * مردى آمد آشنا خوى غريب

داشت طشتى از زمرّد سبز رنگ * غسل كرد آن جوهرم را بىدرنگ

گفت اندر گوش طفلم خوش بلند * كاى شهنشاه لطيف ارجمند

تا به حشرت اين طهارت كافيست * بلكه هر نفسى كه با تو وافيست

بعد از آن فرمود با من كاى ستى * تو امانت‌دار خاص ماستى

تا سه روز اين لعل سيراب خموش * با كسى منما و رويش را بپوش

گفت عبد المطّلب با مادرش * وز غلاف آورد بيرون خنجرش

كه مگوى اين ورنه آيم در ستيز * مىزنم بر سينهء خود تيغ تيز

تا برون آرم دل پرخون خويش * وانمايم اين جراحتهاى نيش

آمنه گفتا برو اى دل‌كباب * هست اندر زير ابر آن آفتاب

در يكى صوف سفيد نورناك * همچو گل پيچيده‌اند آن جان پاك

بوى مشك و بوى گل ، بوى عبير * مىفشاند در جهان آن بىنظير

رفت عبد المطّلب نزديك شاه * تا ببيند مهر فاش و نور ماه

آمد آوازى ز شخصى بىنشان * كه ميا اى پور هاشم در ميان

نوبت سُكّان عرش است و سما * كه به پيشش سر نهند اى پيشوا

روى احمد كس نبيند جز ملك * تا سه روز آيد به سر بىريب و شك

رفت عبد المطّلب تا پيش قوم * بازگويد ذكر بيدارى و نوم

( 1 ) . س : كه .