مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٥٠

حكايت [ گفت عبّاس آن عليم راست‌گو * در حق عبد اللّه خوش‌خلق و خو ]

گفت با دارندهء شاه جديد * آن رئيس و خواجهء ملك قديد

كه درم بگشا به تعجيل و شتاب * كه دلم گشته‌ست حيران و خراب

آمنه آمد درش را باز كرد * ديد روى آمنه بىرنگ و زرد

ديد كان مهرو شده بىآبرو * كرد عبد المطّلب رخ سو به سو

گر بگويم شرح اين دل خون شود * گرچه موزون باز ناموزون شود

از چه مفلس مىشوند اين خواجگان * وزچه رو دوراوفتد اين تن ز جان

از چه شهد ناب مىگردد چو زهر * وزچه زاهد نيستش از عشق بهر

آينهء صاف از چه گردد رنگناك * آب را ميل از چه باشد سوى خاك

ازچه‌رو گردد عنب تلخ و ترش * آدمى ناگه چرا گردد خمش

از چه مهر دل همىيابد كسوف * وزچه مه پنهان شود اندر خسوف

گر تو اين مصباح روز رستخيز * خوش بخوانى بىملال و بىستيز

باز دانى سرّ اين‌ها بىسؤال * زانكه قيل و قال نبود در وصال

ذكر مولود حبيب كردگار * بهر رهرو مىكنم اى مرد كار

ورنه آن كو « 1 » محو شد در كوى او * مىنبيند چشم او جز روى او

گر تو دارى سوز دل و آه جگر * مقصد كلّى بياب اندر خبر

چون نديد آن نور در پيشانىاش * شد پريشان آن اسير پنج و شش

پاره‌پاره خواست كردن جامه را * كه نبد با آمنه نور و صفا

گفت عبد المطّلب با آمنه * كه منم در خواب برگو يا كه نه

گفت بيدارى و بلكه ترسناك * ترسناكان را ز آفتها چه باك

گفت نور روى تو بر جاى نيست * بازگو با من كه اين زردى ز چيست

بهر آنم من ملول « 2 » و بىحضور * كه نمىيابم به سيماى تو نور

گفت آن را وضع كردم اى امير * هست آن پورى لطيف و بىنظير « 3 »

بود نورى آن زمان بىپا و سر * گشته زان انوار يك زيبا پسر

قطرهء باران شده دُرّ يتيم * آمده از نطفه‌اى شاهى عظيم « 4 »

( 1 ) . س : آنكه . ( 2 ) . س : خراب . ( 3 ) . س : لطيف بىنظير . ( 4 ) . س : نطفهء شاه عظيم .