مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٤٨

حكايت [ گفت عبّاس آن عليم راست‌گو * در حق عبد اللّه خوش‌خلق و خو ]

كافر و مؤمن نبود اندر ازل * اين دو پيدا گشت در وقت عمل

هر عمل كان هست با امر و رضا * آن عمل دل مىشود اى مرتضى

وان عمل كز امر باشد بىپرست * سرّ آن با گاو و خر در آخرست

وان عمل كه با رضاى حق بود * همچو شهرى دان كه با رونق بود

جان پاك مصطفى برد اين سبق * زان نبُد محتاج تصوير ورق

پرتو نورش به اصنام و وحوش * خوش همىتابيد بىبانگ و خروش

مخلص اين داستان كوتاه نيست * كاين روش اندر زمين و راه نيست

اين روش در جان و دل دارد گذار * عقل صورت ره ندارد در سرار

تو مصوّرجو شو اى صورت‌پرست * كه مصوّر جان و صورت چون پرست

مرغ بىجان مكر صيادان بود * بهر صيد آن مكرها جنبان شود

تا كه آرد باز سوى شهريار * تا نگردد باز شه مردارخوار

پس تو نور عقل پيدا كن ز حق * كاين عمل وين علم نبود در ورق

گر نمىخواهى كه دل يابد ملال * اى برادر باش تو فرزند حال

تا نگردد حال تو گُم در مقال * تا بيابى فيض دل از ذو الجلال

زانكه پيش حق تعالى قال نيست * غير حسن و عشق با اقبال نيست « 1 »

ليك زر در خاك و خون پنهان شده‌ست * واجب است اين گفت‌وگو اى يار مست

تو كه مستى زور و بدمستى مكن * روى اندر صورت هستى مكن

انبيا زان‌رو به دنيا مىكنند * تا كه بيخ هستى از بُن بركنند

زانكه هستى طالب پاكان بود * نيستى خود يار غمناكان بود

چونكه هستى نيست شد اندر جهان * مصطفى آمد چو خور اندر ميان

تا نشد عالم به كلّى همچو قير * برقع از رخ برنيفكند آن امير

زانكه اندر روز روشن هست لاغ * كر كسى بيند رخ شمع و چراغ

هستى با كرّ و فرّ پيدا بود * خود گواه مهر جان سيما بود

ليك حاضر شو كه نبود مشترك * زشت باشد بر رخ مردان زرك

( 1 ) . س : و غير حسن و دولت و اقبال نيست .