مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٤٧

حكايت [ گفت عبّاس آن عليم راست‌گو * در حق عبد اللّه خوش‌خلق و خو ]

جهدها كردم در آن آشفتگى * هم به بيدارى و هم در خفتگى

وسوسه گفتى كه خواب است اين و بس * عشق گفتى نيست اين شورش « 1 » هوس

گر بُدى خواب و هوس اى مرد راه * مىنكردى روى اندر پيشگاه

يك زمان بگذار عبد المطّلب * نيك بشنو ذكر و اسجد و اقترب

تا بگويم قصّهء نزديك و دور * تا بدانى چيست نار و چيست نور

هم بگويم شرح كفر و نور دين * تا نگردد ديدهء تو دوربين

نورها ديدند آن بيگانگان * وقت حمل آن شه و سالار جان

گر به يارى گوش دل نزديك جان * با تو بنمايم يقين راز نهان

چونكه مهر مشرقى سر برزند * نور اوّل جانب مغرب رود

دامن مشرق چو شب باشد سياه * بشنو اين رمز نهان اى مرد راه

باز بين وقت غروب اى ذو لباب * كه به مشرق مىدهد نور آفتاب

تو مگو بىاختيار است آن شعاع * جنس سوى جنس خود شد اى شجاع

هركجا ظلمت بود آنجاست نور * تا نبيند غير آن گنج سرور

ظالمان را صدق هست و گوش هست * زاهدان را نيست صدق اى حق‌پرست

صدق و ايمان چون به هم يارى كنند * با دل بيچاره غمخوارى كنند

صدق و اقرار و عمل با هم نكوست * هر سه بىهم همچو خاك اندر سبوست

در سبو گر آب باشد زندگىست * خاك و گِل ديوار را پايندگيست

در ازل زان نور و عقل آمد پديد * تا ترا باشد ره گفتار و ديد

نور چون « 2 » با عقل گردد متّصل * فهم و ادراك تو گردد جان و دل

دل خبير نور گردد جان عليم * اهل جان و دل شود خوش مستقيم

هركه جان و دل ندارد نيست دان * جان و دل باشد قريب نيستان

استقامت اهل جان دارند و بس * زانكه دايم گرد دل گردد هوس

دل كه با جان يار شد تخت خداست * سجدهء اهل خدا ، اينجا رواست

دور آدم اين دو شىء قوّت نداشت * در مقامات اين حقيقت سر فراشت

( 1 ) . س : سوزش . ( 2 ) . س . جان .