مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٤٦

حكايت [ گفت عبّاس آن عليم راست‌گو * در حق عبد اللّه خوش‌خلق و خو ]

گفت عبد المطّلب كان نيم‌شب * چون شنيدم اين نداى بوالعجب

شد زبانم لال از آن حال گران * اوفتادم در بيابان گمان

كه همىبينم به خواب اين گفت‌وگو * يا به بيداريست اين شور و غلو

ديده ماليدم نبُد خواب و خيال * بود آثار ظهور با كمال

پس سوى باب بنى شيبه شدم * بىخبر كه با خودم يا بىخودم

پس به بطحا رفتم و ديدم صفا * مرتفع مىشد صفاى باصفا

مروه ديدم مضطرب بود و طپان * همچو دل در سينه‌هاى عاشقان

مىرسد از هر طرف در گوش من * كه از آن افغان همىشد هوش من

كه چه حالتست اى شهنشاه قريش * كه نمىبينم در تو ذوق و عيش

سخت لرزانى بگو حال تو چيست * اين تغيّر از كجاى است و ز كيست

لال بودم همچو مست بىخبر * آمدم تا با تو گويم خير و شر

تا محمّد را ببينم فاش من * تا خلاصى يابم از درد و محن

چون بدين درگه رسيدم در زمان * باز مرغى ديدم اينجا ناگهان

مرغ اسفيدى گشوده بالها * كه نتانم گفت وصفش سالها

كوههاى مكّه بُد روشن ازو * جان من شد لحظه‌اى ايمن ازو

باز ديدم بر فراز خانه من * ابر بس اسفيد چون درّ عدن

او مرا نگذاشت كآيم در سرا * من نشستم دور از در چون گدا

بازمىگفتم كه خواب است اين مگر * كه چو كوهى مىدوم بىپا و سر

بوى مشك آمد دماغم را خليد * زان حجاب راه من شد بر مزيد

خودبه‌خود گفتم كه انديشه بهل * زانكه كارى نايد از مرد دودل

چون شدم يكرنگ ، زورين گشت دل * بركشيدم پاى خود از آب و گل

چون ترا ديدم فرحناك و درست * آن‌چنان‌كه ديده بودم در نخست

وسوسه‌ام كلّى برفت اى شادبخت * زانكه ديدم بىتو من سختى سخت

آنچه من خوابش همىپنداشتم * عين بيداريست بىجور و ستم

مدّتى حيران و سرگردان بُدم * نور جان مىديدم و بىجان بُدم

مىشنيدم راز چون مستِ خراب * بىخبر بودم من از آب و سراب