مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٤١

حكايت [ گفت عبّاس آن عليم راست‌گو * در حق عبد اللّه خوش‌خلق و خو ]

بعد از آن بردند آن شاه جميل * عرض كردندش به ديدار خليل

باز بردندش به بحر درفشان * تا كه نام او نهند آن بحريان

بحريان او را به ماحى خواندند * روى او ديدند و جان افشاندند

ماحى اندر آن زبان يعنى كه مرد * هست نامرد اينكه اين باور نكرد

هست ماحى بىشكى مرد تمام * كه نگردد نور او گم در ظلام

گم نگشت آن شاه و كرد از هم جدا * نور و دود اين جهان بىوفا

رهنماى جملهء گم‌گشتگانست * ساقى بحر حيات جاودانست

تو ز بهر دانگى از دنياى دون * مىشوى سست و ضعيف و سرنگون

سر نهى در پاى آن گمگشتگان * جان دهى هر لحظه بهر تاى نان

آمنه گفتا كه بعد از هجر و درد * باز آوردند آن رخسار ورد

بود تشريفش يكى صوف سفيد * كه دو چشم گيتى آن ديگر نديد

هم حريرى بود اندر زير آن * سبز و زيبا همچو سرو باغ جان

داشت اندر دست آن شاه عرب * يك كليد بس منير بوالعجب

گشت پيدا باز شخصى خوب‌رو * چون مكبّر بانگ مىزد سو به سو

كه بداند هركه او با دولت است * كين محمّد درگشاى نصرت است

قفل و مفتاح نبوت با ويست * جمله عالم همچو جام و او ميست

باز آمد پاره ابرى بر سرش * بود گويا چتر و تاج و افسرش

غلغلى زان ابر مىآمد عجيب * مىشنيدم زان صدايى بس غريب

باز غايب شد ز چشم من پسر * منتظر ماندم زمانى من دگر

باز آوازى شنيد اين گوش من * كه ز ذوقش خواست رفتن هوش من

آن صدا در شرق و در غرب اوفتاد * كه از آن گلبانگ جانها گشت شاد

مقصد آن بانگ اين بود اى شهيد * كه جمالش عرض بر پاكان كنيد

در بر روحانيان انس و جان * بگذرانيدش چو آب « 1 » اندر جنان

آن رسالت كه بُد اندر باب او * زود بدهيدش كه هست اين باب او

( 1 ) . س : جواب .