مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٤٠

حكايت [ گفت عبّاس آن عليم راست‌گو * در حق عبد اللّه خوش‌خلق و خو ]

باز ديدم جمع مردان در هوا * بود اندر دستشان ابريقها

ظرفهاى نقره اندر دستشان * چون غلام استاده بودند آن مهان

من بُدم غرق عرق در آن زمان * بوى مشك از آن عرق مىيافت جان

غايب از من بود عبد المطلب * من بُدم تنها چو دل پيش محبّ

خود به خود گفتم دريغا كان قباد * بودى اينجا تا بديدى اين مراد

جملهء دنيا چو قطعهء نور بود * اندر آن حالت كه پورم رخ نمود

باز ديدم جوق مرغان آمدند * در بر من بالها برهم زدند

وصف خوبيشان نتانم گفت باز * وصف معنى كى شود همرنگ راز

مشرق و مغرب به پيش چشم من * گشت پيدا چون بتى بىپيرهن

چون بديدم شرق و غرب اندر زمان * راست همچون كشف و حال سالكان

بر فراز كعبه بُد چتر و علم * در زمان زادن اين محترم

بود در ديگر مواضع نيز هم * آن نشاط و آن نشان « 1 » و آن علم

آن علمها بود فىالجمله ز نور * بهر اثبات ظهور آن غيور

در زمان وضع حمل آن دختران * تكيه‌گاه من بُدند و پاسبان

جنبش و بانگ و فغان بُد بىصور * اندر آن حالت كه بُد شه در گذر

چون برون آمد ز سجن آن جان پاك * سجده كرد آن شاه خوش بر روى خاك

زانكه چشمش ديد بس گنج گران * در درون خاك پاك رهروان

با نياز و سوز از انگشت خويش * كرد اشارت بر سما آن خوب‌كيش

بعد از آن ديدم يكى ابر سفيد * كه درآمد بر سر شاخ اميد

آن مه من گم شد اندر ابر تر * من شدم از درد او بىپا و سر

ناگهان آمد صدايى بس غريب * كه بياريدش بر ما آن حبيب

اندر آريدش ميان انبيا * تا شود روشن ازو نور و صفا

تا كه تاج سرورى بر سر نهد * تا سر هر بىسرى را بركند

تن بپوشانيدش اين تشريف ما * تا كند اندر جهان تعريف ما

( 1 ) . س : آن نشان و آن نشاط .