مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٣٦

حكايت [ گفت عبّاس آن عليم راست‌گو * در حق عبد اللّه خوش‌خلق و خو ]

گفت نيكو درنگر در بطن خويش * هست در تو ناسخ هر كفر و كيش

شاه هفت اقليم در زندان تست * يك دو روزى بندى و مهمان تست

بار خود بر دوش خود دارد تمام * بلكه بار جمله عالم خاص و عام

با تو گفتم ايمن و غافل مباش * اى تن خاكى جدا از دل مباش

كآفتابى گم شده در گندمى * عالمى پنهان شده در آدمى

خيز و روح اللّه ببين در مريمى * بحر عمّان كف زده در شبنمى

اى جمالى در « 1 » پى اقوال رو * شاه مىآيد به استقبال رو

آمنه گفتا دگر ديدم به خواب * كه همان شخص آمدى تند و شتاب

كه تو بارى بس گران دارى به دوش * آدمى تو نيستى طير و وحوش

دايما با ذكر و با تسبيح باش * ليك جان مردمان كمتر خراش

اين دعا برخوان كه بند حاسدان است * سرّ حرفش پردهء گنج گرانست

چون بخوانى اين دعا سرّش بدان * هان مشو قانع به تكرار زبان

آن در و دروازه مخراش از عمى * چون خران فرياد تا كى در ملا

بد بود بد پيش شه بانگ و فغان * ذكر شه گر مىكنى بارى نهان

حق نهان است و بود يار نهان * كس نهد بر چارسو گنج گران

چون شنيدم اين نصيحت اى عمو * آب صاف صاف ديدم در سبو

دعا كه در خوابش امر كردند ، اين بود : تو نيز اگر محبّت آن حضرت در جان خود مىيابى ، از بهر چشم زخم حاسدان اين دعا ورد خود ساز ، و دعا اين است : « اعيذ بالصّمد الواحد من شرّ كلّ حاسد » .

چون شدم بيدار گفتم خواب خويش * پيش آن همسايگان باب خويش

آن زنان ساده‌طبع نامراد * همچو پيران نديده اوستاد

گفت با من يك زن بيكاره‌اى * كه به بازو بند آهن‌پاره‌اى

بستم آن آهن به دست و پاى خويش * در زمان بگسيخت آن اسباب ريش

نقل ديگر بشنو اى داراى گنج * كه چنين فرموده آن بىتاب و رنج

( 1 ) . س : جانب .