مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٣٣

حكايت [ گفت عبّاس آن عليم راست‌گو * در حق عبد اللّه خوش‌خلق و خو ]

در خورش تكرار بسم اللّه كنند * راه دور از بهر اين كوته كنند

امر معروف از براى حق كنند * نى براى خرقهء ازرق كنند

نهى منكر بىرضاى نفس خود * خوب بسپارند چون پيل و اسد

در ره خيرات جانبازى كنند * جان فداى مردم غازى كنند

صدقه بىروىوريا با خلق خوش * روز و شب بدهند اندر كشمكش

عقد با خويشان و نزديكان كنند * مال صرف اندر ره مهمان كنند

ناگهان عفريتى آمد همچو قير * قامت و رويش مثال زال پير

گفت با شيطان كه اى سالار ما * گرم باشد دايما بازار ما

ما فكنديم آن بلندان بىكمان * خود چه باشد قوّت اين سادگان

پيش تو چون آفتاب اين روشن است * كين جهان بس عشوه‌ناك و پرفن است

نيز حق فرزند آدم در ازل * آفريده بهر هر صنف و عمل

تا دهد داد همه بالا و پست * كم كسى تاند به جاى خود نشست

هفت منزل ساخته داراى جان * بعضى اندر نار و بعضى در جنان

شش گروه اندر زمان انداختيم * جمله‌شان اسباب عالم ساختيم

عمر و قوّتشان از اين‌ها بيش بود * خود يكى ديدى كه نيك‌انديش بود

همچو گِل در دست ما بودند نرم * جمله گم گشتند اندر سرد و گرم

اين ضعيفان نيز سرگردان كنيم * گر دو صد جانشان بود بىجان كنيم

گفت ابليس لعين با اهل خويش * كه نىاند آنها چو آن گولان پيش

ديده‌هاشان جمله عبرت‌بين بود * نيز دينشان بافر و تمكين بود

زانكه خصلتهاى مردانشان بود * سوز جان و آه پنهانشان بود

بازگفتند آن وزيران بابليس « 1 » * كه تو خوش‌دل باش از شاه و رئيس

ما درِ آز و هوس بر رويشان * فاش بگشاييم گاه و گه نهان

مست مال و جاه گردانيم‌شان * تا چو آنها خوار بنشانيمشان

در رگ و پىشان نشينيم اى خديو * تا بياموزند از ما مكر و ريو

( 1 ) . س : ابليس .