مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٢٩

حكايت [ گفت عبّاس آن عليم راست‌گو * در حق عبد اللّه خوش‌خلق و خو ]

جبرئيل آمد بگفت اين راز فاش * با زمين كاى باركش غمگين مباش

كه نبينى بعد از اين ظلم و ستم * كه يقين من ناظر آن امتم

كه حبيب من بود سالارشان * پس مرا بايد كشيدن بارشان

يا زمين گفت آن امين با عزّ و ناز * كه خدا سه مژده‌ات دادست باز

اوّلا در وقت مولود حبيب * ثانيا وقت خروج آن اديب

ثالثا چون دين او ظاهر شود * سرّ تو خوش فارغ از كافر شود

چون بگسترد آن امين روى زمين * از بشارتهاى ربّ العالمين

گشت خرّم اين زمين اندر زمان * همچو مظلومى كه دريابد امان

كه شنيد از پيك حضرت اين خبر * كه رسيده وقت سلطان بشر

آن نبىّ السّيف با تيغ و سنان * اينك اينك مىكند چهره عيان

فاش و روشن مىشود مبعوث او * تخت بنهد در ميان چارسو

كس نه بتواند ز پيش او گريخت * كس نتاند بند و بار او گسيخت

يا به كيشش سر درآرد مردوار * يا برندش همچو دزدان سوى دار

يا بماند در ميان خاك و خون * چون خر لنگى كه در گل شد زبون

در شقاوت بازماند آن ذليل * همچو شب بر دشمن مهر جميل

دور رويش روى تو گردد جميل * همچنان‌كه بود در دور خليل

دور ابراهيم ايمان فاش بود * زان سبب در نار عزّت جاش بود

دور احمد نور اسلام اى زمين * استقامت يابد اندر سرّ طين

پس زمين خاموش شد خرّم نشست * همچو مخمورى كه يابد مى به دست

سالكا بشنو ز من مژدهء دگر * تا ننوشى بيش ازين خون جگر

مژده مژده اى طلبكار حيات * كه تو ديده‌ستى در اوّل مهر ذات

چون شدى مفتون طبع آب و گل * گشت تاريك اين وثاق جان و دل

زاده و اتباع تخييلات تو * لشكر آوردند بهر مات تو

آن زر و آن لعل اندر مزبله * گشته گم چون دل ميان مشغله