مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٢٥

« اوليائى تحت قبابى لا يعرفهم غيرى »

حق ستاند حق دهد حق يار اوست * بد نبيند هرك را خوى نكوست

وهب استغناى عبد اللّه بديد * در جبينش شعلهء آن شه بديد

خودبه‌خود مىگفت وهب سرفراز * لايق باغ من است اين سرو ناز

گنج تا كى در زمين پنهان بود * حور جنّت لايق خوبان بود

ملك صافى تا به كى باير بود * نقد وافى بهر صاحب سرّ بود

طالب گنجش بسى بودند فاش * سر نهادندى به ره در پيش پاش

جان همىدادند خويش و اقرباش * تا كه بر سرشان فتد سايهء هماش

با كسى سر در نمىآورد هيچ * گرچه بودى روز و شب در تاب و پيچ

هم به عبد اللّه فتاد آن قرعه نيز * كى شود خوار آنكه حق كردش عزيز

وهب شد در پيش آن گنج گران * وصف دل مىكرد اندر پيش جان

حال عبد اللّه با او باز گفت * آمنه خنديد و چون گل برشكفت

گفت با باب خود آن زيباگهر * كه نه وقت شوهر استم اى پدر

كى دويدم من سوى هر بام و در * كه كنى از خانه و خويشم به در

تو ز دست من چرا تنگ آمدى * با من آهسته در جنگ آمدى

دل خلاف آن زبانش بد ولى * كه دلش مىخواست دايم همدلى

دل از آن باشد هميشه بىقرار * كه هويدا نيست سرّش در ديار

دل نخواهد غير دلبر در جهان * بىنشان است و طلبكار نشان

آن نشان خواهد كه آيات خداست * كه نشان و مهر اين آياتهاست

در پى جنسست گر زانكه دل است * ورنه زيباجوست خاشاك و گِل است

دل لطيف است و نجويد جز لطيف * زان بود با روى مستحسن اليف

رو به دختر كرد ديگرباره باب * كه ميا با پيك دولت در جواب

روى دولت مشكن اى جان پدر * كاين چنين اختر كم آيد در گذر

اين ستاره نيست كاندر آسمان * سير آن باشد و يا بالاى آن

اين نه نور است و نه شمع ديده‌تاب * ماهتاب است اين و يا خود آفتاب