مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٢٤

« اوليائى تحت قبابى لا يعرفهم غيرى »

هست احمد در تو چون گنج نهان * نور او در چشم ما فاش و عيان

اى هلاك ما ازو خواهد بُدن * تفرقه بىشك يكى خواهد شدن

بلكه دينها را كند منسوخ او * بركند او بيخ كفر و رنگ و بو

چون قوىدل گشت ميل صيد كرد * زانكه با حسن است دائم زور مرد

زان دوند « 1 » اين عاشقان دنبال خوب * تا كه يابند از حسن بوى قلوب

زور تن از نان بود يا از ثريد * زور دل از حسن گردد بر مزيد

چونكه زورين بود از حسن احد * ميل صيدش بود دايم چون اسد

شد به قصد صيد روزى ناگهان * ديد جمعى از يهود اندر كران

عالمان قوم صد تن يا نود * با سنان و تيغ و با كين و حسد

آمدند از شام آن جمع عدو * تا بنگذارند آن مى در سبو

بهر مى آن جام شاهى بشكنند * گِل به روى آفتاب اندر زنند

زانكه بُد در كامشان زهر و زحير * كه نمىشد چشمشان از حق بصير

بهر خود بودند نى از بهر دين * كه دو مىديدند نور آن و اين

اين‌چنين بوده‌ست دايم آشكار * كه كنند اين قوم منصوران به دار

اسب عبد اللّه پى آهو دويد * ناگهان در حلقهء گرگان رسيد

مدّتى بودند آنها در كمين * كه بيابندش به تنها بر « 2 » زمين

تيغهاى زهرناك آن حاسدان * بركشيدند از پى آن شاه جان

وهب بن عبد مناف آن صيدگير * ديد گرگان شد بر شير دلير

اين‌چنين نقل است از وهب مناف * كه بديدم من يقين اندر مصاف

كه درآمد لشكرى آراسته * خوب‌رو بودند و هم نوخاسته

آمدند از غيب با تيغ و سنان * تا براندند آن سگان و آن ددان

پور عبد المطّلب چون شير مست * از غزا فارغ شد و آمد نشست

رنگ و رويش برقرار خويش بود * فارغ از تير و كمان و كيش بود

هركه پشتش حق بود خوفش كجاست * چونكه حق يار تو شد جبرت رواست

( 1 ) . س : روند . ( 2 ) . س : در .