مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٢٣

« اوليائى تحت قبابى لا يعرفهم غيرى »

حال من از آسمانها برگذشت * با كه گويم غير تو اين سرگذشت

چون نشينم بر زمين آيد خروش * كز خروشش جان من آيد به جوش

مژده آرد اين زمين باركش * كه همىيابم از آن گفتار غش

گويدم اى آنكه دارى بر جبين * نور احمد همچو خورشيد مبين

اى كه قدّت گشته با آن نور راست * زان رخت بر عاشقان مايهء بلاست

بر جمالت باد هر دم صد سلام * اى كه در تو تافته اين خور تمام

گر نشينم زير شاخ خشك سست * سبز مىگردد چو در روز نخست

افكند او بر فرازم بال‌وپر * مىخرامد بر سر من آن شجر

چونكه برخيزم ز پايش در زمان * خشك گردد همچو صدق زاهدان

با تو گفتم اى پدر من راز خويش * بازگو شرحش ابا دمساز خويش

گفت عبد المطّلب با آن پسر * كه بشارت بادت اى جان پدر

كه چنين امّيد دارم از خدا * كز تو آيد در وجود آن مقتدا

اين همه آثار انوار وى است * جسم تو جام است و جانش آن مى است

هركه ايمان آورد با وى درست * شاخ بخت و دولت از پهلوش رست

گر دهد آب محبّت با شجر * آسمانها بررود همچون قمر

ور ننوشد جام نصح آن سقا * شاخ بختش خشك گردد در ريا

هركه بيند سرّ حق در روى او * خاك گردد خاك اندر كوى او

بعد از آن آن خاك كانِ زر شود * زر چه باشد ، جان جان‌پرور شود

وانكه گوش آرد به گفت‌وگوى او * چشم او هرگز نبيند روى او

دردسر يابد هم از گفتار خويش * مىدهد پيوسته او آزار خويش

وانكه پيچد سر ز امر آن خديو * گر ملك باشد شود بىشبهه ديو

گفت ديگرباره آن شيرين‌سخن * كه روم گهگاه در بتخانه من

تا ببينم لات و عزّى در وثاق * زانكه دارم طعم كفر اندر مذاق

لات و عزّى بانگ گربه مىكنند * خادمان هم ريش خود برمىكنند

آن بتان گر به آواز اى پدر * فاش گويندم كه رو پرده مدر

زانكه ما را نيست با تو هيچ كار * زانكه اندر صلب تست آن شهريار