مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٢٢

« اوليائى تحت قبابى لا يعرفهم غيرى »

گوش به نظم دار . باشد كه احول نميرى . و صلّى اللّه على محمّد آله . « 1 »

سوز عشق اى سالك راه خدا * زان همىسوزد كه تا بدهد صفا

چون كدورتها بسوزد اى غريب * گردد آن بيماردل بىشك طبيب

آنچه خواهد عاشق اندر ابتدا * ملك او گردد يقين در انتها

چونكه عارف گشت عاشق در زمان * خوى عاشق رفت آن معشوق دان

آنكه كردى زارى و ناله و فغان * ناله مىخواهد چو شه بر تخت جان

آنكه كردى داد داد از بهر دل * داد خواهد كه دهد در شهر دل

پس دو روزى بندگى كن بنده‌وار * تا طلبكار تو گردد يار يار

تا نگردد گاو آن نفس پليد * كز هوا مىزايد آن درد شديد

آن هوس چون زيردست دل شود * خود كليد اين ره مشكل شود

بىمربى گفتمت صد بار من * كه مجو زنهار تو وجه حسن

تا ببينى مهر حق در جان خويش * فاش گفتم شرح نوش « 2 » و وصف ريش

چشم سوى روى عبد اللّه دار * تا بگويم با تو شرح نور يار

گفت عبد اللّه روزى با پدر * كه همىبينم به خود در يك نظر

با تو گويم نيك بشنو اى پدر * آنچه مىبينم من اندر رهگذر

چون به بطحا مىروم يا بر ثبير * مىجهد از پشت من برقى منير

چون ز من آن نور مىگردد جدا * مىرود چون مهر روشن بر هوا

بعد از آن آن ماه مىگردد دونيم * خوش همىبينم من آن بىخوف و بيم

نيمه‌اى زان روى در مشرق كند * نيم ديگر جانب مغرب رود

بازگردد همچو قرص آفتاب * خوش مدوّر مىشود بىرنج و تاب

بازاستد بر سر من چتروار * همچو تاج سروران خوش برقرار

باز درهاى سما وا مىشود * آن قمر در آسمانها مىرود

باز راجع مىشود در پشت من * زان صفا مىيابد اين جان و بدن

بيش از آن است اى پدر احوال من * كه درآيد شرح آن در قال من

( 1 ) . ملك : صلّى اللّه على خير خلقه محمّد و آله . ( 2 ) . س : نيش .