مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١١٦

« اوليائى تحت قبابى لا يعرفهم غيرى »

هركجا كه دوستى باشد يقين * زهر در كار است جاى انگبين

دوستى و درد دل باهم بود * عاشقان را درد دل مرهم بود

گفت شيبه يا إله العالمين * دوست مىدارم من اين در ثمين

دوست‌تر دارم من او از جان خويش * ناخن من چون كند آن سينه ريش

آمد از حق سوى او آن دم ندا * كه مگو كج راست گو اين ماجرا

دوست‌تر دارى پسر يا اشتران * كردمت مختار اين سود و زيان

گر توانى داد اشتر ، قرعه زن * ور نتانى ، گردن پورت بزن

گفت عبد المطّلب با سوز و درد * چون كنم كارى كه ديگر كس نكرد

هر يكى مويى كه در پهلوى اوست * موى چه بُد سنگ كه اندر كوى اوست

دوست‌تر دارم كه حيوان جهان * چيست حيوان پيش يار مهربان

جان خود از بهر او قربان كنم * تا كه كار و بار او سامان كنم

كان لعل و بحر جوهر اى عليم * چون ببازم بهر حيوان لئيم

گفت حق كه ده شتر پيش آر زود * تا شوى دلشاد از سيماى سود

قرعه زن تا بر كه افتد اين نظر * گر به عبد اللّه فتد برزن دگر

هم به عبد اللّه فتاد آن سنگ زخم * كه كند تيغ خدا آهنگ زخم

پس ندا آمد دگر كاى محتشم * ده شتر ديگر بياور بىستم

قرعه زن تا فاش گردد راستى * تا برى فيضى كه از ما خواستى

زانكه هركس كو بود ارزان‌فروش * دوست‌تر مىدارد از انسان ، وحوش

قرعه ديگر بار بر پورش فتاد * زانكه بد آن مشترى بس اوستاد

گفت مىزن قرعه ده ده بىمدد * تا كه اين قرعه ابر اشتر فتد

قرعه مىزد تا به صد اشتر كشيد * بعد از آن آن قرعه در اشتر خزيد

اى كه دل دارى و با دلدار كار * ناقهء نفست بكش در پاى يار

يا كه قربان كن تو فرزند طلب * يا فدا كن هرچه دارى بىتعب

يار خواهى ، يار تن‌پرور مباش * در ره يزدان كم از كافر مباش

تو مگو كان نور در يار تو نيست * يا كه آن خواجه خريدار تو نيست

تو ز خود بگذر كه يار آگاه تست * سهو گفتم يار خود همراه تست