مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١١٤

« اوليائى تحت قبابى لا يعرفهم غيرى »

بحر عشق و كان عزّت جوش كرد * عقل آنجا حلقه اندر گوش كرد

كف پاى آن لطيف نازنين * كفّ عشق آورد بر روى زمين

ديد هاجر گفت زمزم اى حيات * كه ذبيحم مىدهد جان از برات

چون شنيد آن زمزم از كام صنم * بحر عزّت رفت در كان كرم

گر نگفتى زمزم آن درياى شور * آن زمان مىكرد در صحرا ظهور

گشت پنهان تا كه اين ساقى ما * خوش به دور آورد اين جام عطا

زان سبب پنهان شد آن پير حيات * تا به وقت شاه ما بخشد ثبات

كاندر آن دور اى پسر اين خاكدان * بود پس بىرونق و بىروح و جان

نطفه بود و مضغه بود و جان نبود * در ظهور اين قامت جانان نبود

چونكه صبح روز شاه ما دميد * شيبة الحمد آن نظر در خود بديد

خاك و خون از روى آنچه باز شد * دست آخر غالب آغاز شد

چاه زمزم ساز كرد آن پيشوا * تا دهد اين روى عالم را صفا

وقت آن آمد كه آن قدّ بلند * در بر آويزد دو زلف چون كمند

شيبه آن آب محبّت نوش كرد * رفت و دست خود در آن آغوش كرد

جمع شد آن هر سه نور از بهر شمع * تا شود آن شمع دل سالار جمع

تا نماند هيچ ظلمت در جهان * پرده اندازد به روى اين و آن

وانمايد عيب و ستّارى كند * با محبّان در نهان يارى كند

بحر رحمت در جهان ريزان كند * جان مشتاقان خود بريان كند

غافلان را همچو گل خندان كند * عاشقان را دنگ و سرگردان كند

بر رخ آن خور فكن اى دل كسوف * كاين معانى مىنگنجد در حروف

اين نصيب اهل قيل و قال نيست * قال را اين دولت و اقبال نيست

اين مى اندر جام مخموران بود * تا شفاى جان رنجوران بود

وصف او كن پيش چشم دوربين * مانع ذوق است چشم نوربين

چونكه عبد المطّلب پيمان سپرد * روح عبد اللّه آمد گوى برد

روى و موى شيبه چون كافور شد * كه از آن انوار صافى دور شد

كوس عبد اللّه بر بامش زدند * سكّهء شاهى ابر نامش زدند