مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١١٢

« اوليائى تحت قبابى لا يعرفهم غيرى »

پيش اهل دل شهان روزگار * در نمىآرندشان اندر شمار

تو چه دانى ناز و خوى اهل دل * كه نمىبينى بجز سيماى گِل

گر روى يك دم به كوى اهل دل * خواب بيند نفس تو بازار گِل

اى خوشا خوابى كه تعبيريش هست * تا كه رشتهء زندگى آرد به دست

غرق خون و بلغم و آز و هوس * شير اندر خواب بيند چون مگس

وانكه بيداريش عين غفلت است * آنكه بهر نفس اندر عزلت است

دايما خواهد علم گردد علم * مىكشد از بهر پيدايى الم

خواب آن بيچارگان مرده‌دل * نيست تعبيرش صريح و متّصل

خواب پاكان نيز تعبيرش مپرس * كه جدا از ماتم‌اند و سوز و عرس

خواب ايشان دان كه حالات دل است * آن دلى كه خالى از آب و گل است

اول و آخر همىبينند فاش * ميل آن دارى بيا بيدار باش

تا ببينى نور رخشان در بشر * كه بسى مخفيست درهم خير و شر

گوش و دل پيش آر اى مرد سماع * تا كنى عقل فضولت را وداع

چون شنيدى وصف انوار رسول * كه از اين نور است اين فرع و اصول

صد هزاران نام دارد شاه ما * حق رسولش خواند بهر راه ما

شرح اين انوار زاد راه ماست * تو حبيبش خوان در آنجا كه خداست

هست در جان حبيب اى آشنا * نورى اندر پرده‌هاى بىصفا

سير آن در پرده باشد دايما * عشق گويندش نه آثار هوا

در دل هركو درآيد اين نظر * اسم و جسمش مىشود زير و زبر

حاجتش نبود به تلقين و سؤال * زانكه سلطان است بر تخت وصال

سير آن در راه و در سيما مجو * وين نظر در چشم نابينا مجو

اين شكر اندر بلاد هند نيست * پيش عطّار اين بلوج « 1 » قند نيست

خضر بىشك ره در اين چشمه نبرد * اين شراب ناب جز عاشق نخورد

شرح اين چون خواجه آيد در ميان * بازگويم پيش آن سلطان جان

( 1 ) . ملك - س : ملوج .