مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٠٨

« اوليائى تحت قبابى لا يعرفهم غيرى »

باز سُعدى خواست از بابش حَباب * كرد عقدا و به تعجيل و شتاب

آمدند از آن زن بىكام زار * عاتكه و عبّاس و پس ديگر ضرار

چون بزاد آن هر سه تن او نيز مرد * هر خزى كه رشته بُد با خود ببرد

باز عبد المطّلب آن هاله نام * در نكاح آورد با عزّ تمام

حمزه و حَجل و صفيه « 1 » از وىاند * آن دو ليكن در صف حمزه نىاند

زانكه سرخيل شهيدان است او * جان سپار راه مردان است او

هركه او در راه حق قربان شود * خاك و باد و آب و نارش جان شود

گوسفندى مىكشند از خوف درد * سرخ مىگردد ز خونش روى زرد

اين اشارت وان تصرف بهر آنست * تا بدانى تو كه حق فاش و عيانست

خون حيوان زور انسان مىشود * جان كه قربان گشت ، جانان مىشود

گر ببينى چهرهء ايثار تو * مىنگردى هيچ‌گه بيمار تو

بلكه روح و جان بيماران شوى * سلسله گيسوى دلداران شوى

اين روش وصف غزاى اصغر است * وصف غزو عاشقان خود ديگر است

كفر صورت قصد ملك گِل كند * كفر عشق اى دوست قصد دل كند

گر دلم بودى كنون در دست خويش * كردمى اثبات تيغ و سوز ريش

اى رفيقان فكر اين بيدل كنيد * در پى آن دلبر كافر رويد

درد دل پيدا كنيد اى رهروان * زانكه دربند سر است و قصد جان

جان و دل در راه جانان باختن * صد هزاران بار به زين ساختن

آن بت بت اشكن بت‌خوى من * كو حيات آبىست اندر جوى من

در گلستان آوريد آن آب صاف * تا گل با خار گويد ترك لاف

سوى عبد المطّلب رو اى دبير * تا ببينى در رخش نور ستير

تا شوى ناظر به نور مصطفى * دل دهى با دلبران آشنا

تا ز يمن آشنايان بصير * فاش بينى روى يار بىنظير

وارهى از جور و تشويش خبر * بگذرى از خويش و از خلد و سقر

( 1 ) . ملك : صفيّه .