مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٠٧

« اوليائى تحت قبابى لا يعرفهم غيرى »

آن زمان از بهر روسرخى خويش * نذر كرد آن دل‌قوى پشت‌ريش

گر عطا فرمايدم حق ده پسر * من يكى قربان كنم در رهگذر

تا برآرد اين مرادم را خدا * هم نبينم از عدوى خود بلا

مرد قربانى بود پرزور و زفت * مرد قربان در چه خذلان نرفت

چون بكرد اين نذر با حق در زمان * دشمنان گشتند يار و مهربان

متّفق گشتند و خاك انگيختند * بهر آب آن خاكها مىريختند

از قضا ناگاه تيغ آمد پديد * اين اشارت كس ندانست اى شهيد

اين اشارت آن بُد اى جوياى راه * كه كشد سلطان ما تيغ و سپاه

صاحب شمشير باشد آن حبيب * هم بود قتّال و هم باشد طبيب

گوشهاى اهل غفلت در جهان * نشنوند آيات حق فاش و عيان

گر شنيدندى يقين آيات حق * كى شدندى قانع از حرف و ورق

هركه جانش غرق معنى شد چو حوت * مىننازد هيچ بر باد بروت

بهر آن شمشير جنگ آمد پديد * در ميان قوم او در من يزيد

چون بديدند آن سلاح باوقار * در حسد رفتند و كين و كارزار

جمله مىگفتند بخش ما بده * اى امير و سرور و سالار ده

گفت عبد المطّلب با ضرب و حرب * كآلت جنگست نى حلواى چرب

گر بدى حلوا و نان اى سادگان * دادمى اندر زمان من بخشتان

ليك اين تيغ است و بهر مفردانست * از براى بازوى آن شاه جانست

وقف بيت اللّه كردم اين متاع * اين بگفت و كرد ايشان را وداع

گشت مشغول چه زمزم دگر * تا كه پيدا كرد آن كان شكر

ليك اندر كام كوران كبود * طعم آن اى يار « 1 » ، شورابه نمود

رفت عبد المطّلب آنگاه چست * يك زن نيكو براى خويش جُست

در نكاح آورد آن زن اى عجب * بعد نه مه گشت پيدا بو لهب

چونكه آن ملعون رسيد آن زن بمرد * رفت لُبنى و ز دنيى برنخورد

( 1 ) . س : ماه .