مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٠٥

« اوليائى تحت قبابى لا يعرفهم غيرى »

خوش كمر بستند پيشش چون محب * خوش درآمد نيز عبد المطّلب

پادشاهان اقاليم جهان * متّفق گشتند فىالجمله عيان

غير كسرى حسود بىوقوف * كه نبد عارف ز مهر بىكسوف

چون ملالت يافتندى آن گروه * پور هاشم را ببردندى به كوه

سوى عبد المطّلب با دار و گير * مىشدندى چون غلامان با امير

با وسيلهء او سوى حق مىشدند * بر خيال خويش واثق مىبدند

نيز « 1 » مىكردند قربان با نياز * بهر قربان يافتندى عزّ و ناز

روى بت از خون قربانى خويش * سرخ كردندى كه هست آثار ريش

جمله سامان يافتى احوالشان * بس مناسب آمدى هر فالشان

حق تعالى مىدهد داد همه * مىرسد در وقت فرياد همه

كودكان را مىدهد آز و هوس * غايبان را مىدهد كوس و جرس

اهل خود را مىدهد رنج و بلا * زانكه با رنج است اين گنج و عطا

بهر عزّ نور سالار جهان * پيش بت هرگز نرفتى آن جوان

بعد از آن در خواب شد آن روسفيد * امر كردندش كه اى شاخ اميد

قصد چاه طيّبه كن اى امير * تا كه از اسرار ما گردى خبير

گشت بيدار و ندانست آن رموز * كه نبُد عارف دلش بر هر كنوز

هم در آن ساعت دو چشمش خواب رفت * بهر نسيان در تب و در تاب رفت

ديد ديگرباره آن حيران شده * كه فروبر زمزم شاه گِذه « 2 »

آن ذخيرهء شيخ اعظم اى غريب * خيز و رو سر باز كن بهر حبيب

باز شد بيدار و سر گيج و خراب * با دل بريان و با چشم پرآب

گفت يا رب اين رموز مشكل است * اين نه حدّ ماست احوال دل است

ما به خاك و خون و گِل آغشته‌ايم * اين دهد بر آنچه ما خود كشته‌ايم

اى كليد بند مشكلهاى ما * وى عليم نالهء دلهاى ما

اى دواى درد و رنجورى ما * وى شفاى دور مخمورى ما

( 1 ) . ملك : ذبح . ( 2 ) . ملك : كِذه - خانه‌سراى ؛ س : اى شاه كذه .