مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٠٤

« اوليائى تحت قبابى لا يعرفهم غيرى »

چون‌كه دانا كرد اوّل نفس خويش * ذكر دوران بعد از آن آورد پيش

گفت عبد المطّلب را آن زمان * كه برو اهل مواضع را بخوان

پيشم آور اوّلا اهل قريش * تا نمايمشان ره بازار عيش

تربيت فرمود و كردندش قبول * خوش درآيد نصح بىغش در عقول

ناصحان بىطمع اى راست‌جو * در جهان كمتر طلب با فعل و خو

چون دهان پاك دارى اى عميد * هان مبر نام لئيمان پليد

روى خوبان بين و با خوبان نشين * تا نگردى هر زمان خوار و غمين

بر خلاف اين مكن اى جان باب * كه بخواهند از تو يك‌يك اين حساب

ورنه رو پيرى مجو ميرى مكن * سرورى با عقل تدبيرى مكن

گر به جاى آرى تو اين آدابها * با تو باشد دايم الهام خدا

حاجتت نبود به تلقين زبان * وارهى از گاهوارهء كودكان

وقت آن آمد كه خور سر برزند * مُهرِ نور خويش بر كشور زند

تا جهان روشن شود از پرتوش * هم كنند اين عاشقان با يار غش

غنچهء دل بشكفد ، خندان شود * تا كه بويش عطر سرمستان شود

بعد از آن اهل قريش آورد پيش * گفت تلقينى دگر با قوم خويش

گفت كاين فرزند من يار شماست * پاسبان است و نگهدار شماست

هست در پيشانى او نور پاك * كم فتد درّى چنين بر روى خاك

جاى خويشش مىنشانم اى مهان * سر مپيچانيد زين حكم و نشان

و آن عَلَم كه هست ميراث نزار * هم كمان آن ذبيح استوار

نيز مفتاح همه بتخانه‌ها * مىدهم با او كه باشد پيشوا

بىرضاى او منوشيد آب و نان * عيب خود از وى مپوشانيد هان

پرده بر روى گناهان مفكنيد * عهد ما و روى خود را مشكنيد

آل اسماعيل و اولاد خليل * به كه كم باشند در عالم رذيل

باز اگر با زاغ پرواز آورد * زاغ ، باز شاه در آز آورد

متّفق باشيد باهم در طريق * عاقل آن باشد كه نبود بىرفيق

جمله از روى ادب برخاستند * بهر خدمت خويش را آراستند