مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ١٠٣

« اوليائى تحت قبابى لا يعرفهم غيرى »

گفت . و صلّى اللّه على محمّد « 1 » .

چونكه عبد المطّلب بيدار شد * پيش باب آن هاشم سردار شد

گفت هاشم با پسر كاى حق‌شناس * از كجا آوردى اين نورين لباس

آن چنانچه رفته بد در پيش باب * بازگفت او حال بيدارى و خواب

ماند هاشم زان حكايت در شگفت * دست پور آنگه به دست خود گرفت

برد پيش كاهنه آن پور خويش * تا نمايد نور پور و زور خويش

گفت با آن كاهنه اسرارها * كه ازو پيدا همىشد بارها

كاهنه گفتا خداى آسمان * امر كرده از براى اين جوان

كه بخواهد او زنى هم‌كفو راد * تا نيفتد ناگهان اندر فساد

كاندرو پيداست نورى بس غيور * كه جهان گردد ازو پرنار و نور

شعله‌ها خواهد زدن اين نور صاف * كس ابا اين برنيايد در مصاف

هاشم از بهر پسر اندر زمان * دختر عامر طلب كرد اى فلان

در نكاح آورد و خانش برد زود * برد فرمان آنچه حق فرموده بود

حارث از آن زن پديد آمد يقين * زن سپرد آن روح و خود شد در زمين

باز عقد هند بنت عمرو كرد * چند روزى از وصالش بربخورد

بعد از آن هاشم به خود در ضعف ديد * كه رخش شد زرد و قدّش درخميد

خواند عبد المطّلب در پيش خويش * گفت با او وصف نوش و شرح نيش

تا تواند يك دو روزى شاد زيست * هم بداند كآمدن رفتن ز چيست

پيش نيكان خدمت و يارى كند * با بدان ترك دل‌آزارى كند

با يتيمان رحم و غمخوارى كند * با انيسان لطف و دلدارى كند

استخوان با سگ دهد با گربه موش * مغز با جانان دهد گه با وحوش

تا كه باشد در همه عالم خوشيش * هم نپردازد به خود همچون كشيش

زانكه هركو خود خورد خودبين بود * همنشين مزبله و سرگين بود

وانكه جان ايثار كرد اندر جهان * سربلندى يافت پنهان و عيان

( 1 ) . س : و صلّى اللّه على النبى الأمّيّ العربى محمّد و على آل محمّد و سلّم .