مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٩٨

« اوليائى تحت قبابى لا يعرفهم غيرى »

جمله گفتند اى عليم سرّ سرّ * بس بگرديديم در دنبال بر

غير نور صلب اولاد خليل * كس نمىبينيم اى ربّ جليل

در همه عالم بجز آن نور نيست * كه گذارش در خبث دستور نيست

دايما در صلب اسماعيليان * منتقل مىكرد اى داراى جان

گفت آنگه خالق جان‌آفرين * كه من آن نور لطيف نازنين

بهر نطفهء آن حبيب بىمثال * مىدهم در پشت پاكان انتقال

اين زمان در پشت نضر است آن نظر * اهل عالم جملگى زان بىخبر

بعد از آن مالك مشرّف شد از آن * در عرب شد مالك ملك آن جوان

او دگر با فَهر « 1 » داد آن نور پاك * با وصيّتهاى حق بىاشتراك

فهر بستد عهد از غالب دگر * زانكه بد غالب پسر فهرش پدر

باز از غالب پديد آمد لوَى * بود هم در روى او انوار حى

پس لوى از كعب بستد عهد راست * آن‌چنان‌كه حق در اوّل كرد خواست

كعب با فرزند خود آن مُرّه‌نام * هم وصيّت كرد با جهد تمام

مُرّه هم ميثاق و عهد با صواب * در محلّ خويش بستد از كلاب

با قُصى ديگر كلاب اين راز گفت * قصّهء ميثاق با وى بازگفت

چون قُصى مردى قوى راست بود * با خلايق عدل و احسان مىنمود

سر نپيچيدند ازو قوم قريش * زانكه مىديدند از وى ناز و عيش

گشت ازو پيدا دگر عبد مناف * چون قصى او هم درآمد در مصاف

اهل عالم رو درو كردند فاش * كه علم شد در همه عالم لواش

آن علم كه بود دايم با نزار * روزى او شد در آن شهر و ديار

هم كمان سخت اسماعيل داشت * زانكه حرب شير و زور پيل داشت

هم كليد كعبه بُد در دست او * كه جهان بد عاشق و سرمست او

پنج پورش داده بد حق در جهان * هفت دختر نيز بودش در نهان

پور اوّل كه به رخ آن نور داشت * نام او هاشم بُد و دستور داشت

( 1 ) . ملك 1 و 2 : فِهر .