مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٩٧

« اوليائى تحت قبابى لا يعرفهم غيرى »

باز نضر آمد از ايشان در وجود * حق برو بىحد عنايتها نمود

حق تعالى كرد نام او قريش * اى قريشى خوش درآور كوى عيش

زانكه كوسِ تخت و بخت اى يار عيش * حق عطا فرمود بر بام قريش

هركه از نَضر است ، هست او از قريش * نضرزادان مىخورند اين جام عيش

بعد از آن در خواب شد آن سرگران * ديد در خواب او درختى بس عيان

كبز و سبز و بافر و انبوه‌بار * نى چو سرو غم‌فزا بُد يا چنار

نى چو مشهوران بىمغز و ثمر * كه همىنازند از كوس و خبر

رُسته بد آن طوبى اندر پشت او * اى خوشا آن دولت و بخت « 1 » اى عمو

شاخهايش سر زده بر آسمان * عاشقان دانند و بس تعبير آن

بر ورقهاى درخت پرثمار * هر يكى خطّى بُد از نور استوار

نقش آن نورٌ على نور اى پسر * بود در پيشانى و هم در بصر

بيشتر زان نورها در روى بود * در زمان او به ديده درفزود

باش تا خورشيد جان تيغ آورد * نيستى در ابر و در ميغ آورد

آسمانها جمله طومارى شود * چون لواى احمدى جارى شود

باز قومى روسفيد از پشت او * ديد بر آن شاخها كرده علو

در عدد آن شاخهاى نازنين * بد به قدر اوّلين و آخرين

چونكه شد بيدار آن سالار قوم * گفت با يك كاهنه احوال نوم

كاهنه گفتش كه گر اين راست است * دست تو بس دستها خواهد شكست

دست اولادت رسد بر آسمان * خود زمين خاكى بود زين آستان

بعد از آن فرد قديم بىزوال * گفت با كرّوبيان باجمال

كه رويد اندر زمين جولان كنيد * يك نظر در صورت انسان كنيد

باز دانيد اى لطيفان بصير * كه ، كه مستست و كه هشيار و خبير

هست در دنيا يكى يزدان‌پرست * كه تواند روى بتها را شكست

در جهان پيدا كنيد اى صافيان * يك موحّد كو بود او زنده‌جان

( 1 ) . س : رشد .