مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٩٦

« اوليائى تحت قبابى لا يعرفهم غيرى »

وانكه در جام مليحان زهر كرد * تلخ گردد كام او در گرم و سرد

بعد از آن عدنان به كام دل زنى * در نكاح آورد دل روشن كنى

نام آن زن بد امينه در جهان * صد جهان از حسرتش اندر فغان

باز از وى در وجود آمد مَعد * تا بود در خير و شر او را مدد

غير فرزند سليم نيكخواه * در دو عالم نيست كس پشت و پناه

نسل نيك اى خواجه آب آرد به جو * نسل بد ويران كند املاك تو

باز از آن مرد مظفّر اى يلان * گشت پيدا آن نزار رازدان

بس جميل و عاقل و فرزانه بود * نور پيشانيش هم پنهان نبود

او دگر آورد اندر عقد خويش * يك زنى كز وصف و مدحت بود بيش

بد عبيده نام آن مستوره‌زن * در نكويى بود مشهور ز من

باز از ايشان در وجود آمد مضَر * داشت او هم نور احمد در نظر

زان مُضر بُد نام آن شاخ بلند * كه به خوبى مرد و زن را مىفكند

هركه ديدى آن خم ابروى او * گم شدى چون شانه در گيسوى او

كرد عقد دخترى آن شاه فرد * كه پدر او را خُزَيمه نام كرد

تا كه نور مصطفى ظاهر شود * تا كه صورت نيز يار سر شود

زانكه اسرار حقيقت در جهان * همچو گنجى دان كه شد « 1 » از خود نهان

وز خُزيمه وز مضَر اى مرد دين * گشت پيدا ديگر آن يأس حزين

در نكاح آورد يأس راست‌كار * فُخّه « 2 » نامى صالحه پرهيزگار

مُدزكه ز ايشان درآمد در وجود * كس به تمكين و قرار او نبود

او قُزيمهء نام با عقد نكاح * در پناه آورد تا يابد فلاح

پس خُزيمه از قزيمه رخ نمود * بود بر پيشانىاش نور سجود

شد خزيمه بهرهء پاكيزه‌خوى * در نكاح آورد آن مقبول‌شوى

ديگر از اين هر دو نورين لطيف * در وجود آمد كِنانه اى شريف

پس كِنانه در پى ريحانه شد * با نكاح حق به دو هم‌خانه شد

( 1 ) . س : هست . ( 2 ) . س : مخسه .