مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٩٥

« اوليائى تحت قبابى لا يعرفهم غيرى »

نور احمد بُد دليل دولتش * زان سبب پيدا همىشد شوكتش

نبت نامش بود آن زيباپسر * سيرتش هم بود موزون چون صُور

بر طريق و سنّت اجداد بود * فرد بود و در صف اوتاد بود

پس ز نبت آنگه هُميَسع « 1 » شد پديد * وز هُميسع هم ادَد سر بركشيد

سرفراز آمد ادد در دور خويش * كه همىدانست علم دين و كيش

راوى اين داستان نار و دود * گفت او از نسل اسماعيل بود

پيش ازو چون او كسى كاتب نبود * نقش خط خوب اوّل او نمود

باز شد ادّ از ادَد بىشك عيان * ديگر آمد نام عدنان در جهان

چون بزاد از ادّ عدنان گزين * قصد او كردند اهل حقد و كين

انس و جن در قصد جان او شدند * حاسدانه پاسبان او شدند

قصدشان افزونى او شد يقين * نار دشمن نور روى دوست بين

در ره حق هركه دشمن باشدش * حق در رحمت به رخ بگشايدش

ليك بايد باشد اندر راه حق * تا كه بربايد به حق گوى سبق

باطلان را هست هم دشمن بسى * ليك اين سرّ در نيابد هر خسى

پاكبازى رهروى بىمسكنى * ره به مرد حق برد يا مؤمنى « 2 »

چند گويم بىنشان‌اند اين گروه * مىگريزند از ظهور و از شكوه

بهر عدنان فكر مىكردند فاش * خود كجا مغزش بود عقل معاش

عقل كوران پيش بينايان راد * صد هزاران بار حق بر باد داد

در زمان جملهء پيغمبران * حيله‌ها كردند و ديدند آن نشان

شوخ‌چشم و بىحيا و حاسداند * كه نمىگيرند از آيات پند

نيست تعجيل اى دبير نورپاش * فعلشان خواهد دريدن پرده فاش

بهر عدنان مكرها مىساختند * همچو سگ در راه او مىتاختند

بو كه آن نور جهان‌آراى سبز * مىنگردد سربلند و شاد و گبز

بيخ خود كندند و او شد سربلند * هركه كارد نيشكر برداشت قند

( 1 ) . ملك 1 : هميَسعْ ( 2 ) . ملك : موطنى .