مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٩١

« اوليائى تحت قبابى لا يعرفهم غيرى »

كز تو پيدا مىشود پورى عجب * زانكه در تو تافته نورى عجب

چون بزايد نام او باشد حمل * كه چنين كردند نامش در ازل

بعد از آن تابوت بر سر برنهاد * خوش‌پياده روى اندر برنهاد

چون به دشت و كوچهء كنعان رسيد * سرّ آن تابوت بانگى بركشيد

آن‌چنان‌كه جمله اولاد خليل * مىشنيدند آن فغان بىقال و قيل

گفت يعقوب حزين با آن گروه * كآمد آن قيدار با عزّ و شكوه

بانگ و بوى عهد و ميثاق مهان * مىرسد در گوش جان وافيان

ابن عمتان مىرسد اى زيركان * بر سر و رو مىكشد بار گران

خازن عهد است و پيمان‌دار ما * نقد ما آورده در بازار ما

هان به استقبال آن مهمان رويد * ناظر آن بار و آن انسان شويد

شيخ كنعان با همه اولاد خود * خوش روان گشتند سوى زاد خود

همچو باد و آب و گُل « 1 » درهم شدند * همچو عشق و درد و دل همدم شدند

گفت با قيدار آن پير زمان * چون كشيدى در ره اين بار گران

رنگ و روى و گونه‌ات گشته گواه * كه به سختيها سپردستى تو راه

چونى اى حمّال بار بس گران * حمد لله كه رسيد اين جان به جان

شاد باش و خرّم و آزاددل * چون نگشتى غرق اندر آب و گل

از چه محزونى تو اى بگزيده يار * گشت گريان آن زمان قيدار زار

گفت زان محزونم اى جان پدر * كه ز رويم رفت آن نور قمر

نور رويم رفت در روى زنى * دارد اكنون آن زن از من جوشنى

گفت يعقوب آن زن از اولاد كيست * كه كنون داراى آب زندگىست

هست از اولاد اسحاق نبى * يا كه هست او از قبيلهء اجنبى

گفت هست آن زن عرب اى سرفراز * جُرهميه است آن عروس پاكباز

گفت يعقوب آن زمان اى « 2 » بو الوفا * اين‌چنين آمد ندا در گوش ما

كه محمّد در عرب پيدا شود * بس دلى كز عشق او شيدا شود

( 1 ) . س : گل . ( 2 ) . س : كاى .