مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٨٨

« اوليائى تحت قبابى لا يعرفهم غيرى »

نيست اندر باغ اسحاق آن شجر * با تو گويم بشنو اوّل اين خبر

خيز در راه خداوند خليل * زود قربان كن تو از بهر دليل

نذر كن تا منكشف گردد به تو * اين اشارات و رموز توبه‌تو

سوى قربانگاه شد قيدار زار * تا بيابد رشتهء آن كار و بار

هفتصد سر غوچ با خود برده بود * تا كه از قربان بيابد فيض و سود

گفت آنگه كاى خداوند كريم * كه مرا روزيست فرزند سليم

كرده اين قربان من بىشك قبول * آن‌چنان‌كه يافته دايم وصول

اين همىگفت و سر قربان خويش * مىبريد از بهر حق آن خوب‌كيش

آتش تيز مسلسل ز آسمان * شعله مىزد مىربود آن جسم و جان

آن شرر مىخورد قربانهاى او * نور مىشد فاش در سيماى او

بعد از آن آمد ندا از آسمان * كه قبول آمد ذبيحت بىگمان

خيز و در سايهء درخت وغذ « 1 » رو * تا جدا سازيم ما گندم ز جو

كان درخت وغذ دارد سايه‌اى * هست با آن سايه بىشك مايه‌اى

زير آن شاخ بلند سرفراز * خواب رو يك لحظه اى جوياى راز

يك زمان اين نفس خود در خواب كن * روى دل در جانب مهتاب كن

تا بتابد نور مه در روى تو * هم درآيد يار در پهلوى تو

هرچه بينى هيچ تعبيرش مكن * قامت تقدير تغييرش مكن

در خيال اهل ما تدبير نيست * زانكه اندر اهل ما تقصير نيست

خواب و بيدارى يكى دان پيش اهل * درنيايد ليك اين در گوش جهل

چون به خواب اندر شد آن بيداردل * خود كجا خواب آيدش بيماردل

ديد در آن خواب و بيدارى همى * جان خود را هر دمى در عالمى

كه ببين در خويش نور مصطفى * زود بسپارش به صلب باصفا

پس عزيزش دار آن مهر بلند * كه ندارد مثل خود آن ارجمند

در عرب پيدا كن آن دُرج گهر * هان مده جوهر به هر بىپا و سر

( 1 ) . ملك 2 : وغد .