مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٨٧

« اوليائى تحت قبابى لا يعرفهم غيرى »

هم سزاوار تو نبود آن طعام * كه نه بر نام خداى است اى غلام

روزى اندر صيد بود آن خوش‌خصال * صيد مىانداخت از بهر نوال

باز بشنيد از وحوش و از طيور * كاى شهنشاه و امانت‌دار نور

وقت آن آمد كه آن نور جبين * در محلّ خود سپارى اى امين

اهتمام تو در آن بايد كه زود * عهد و پيمانى كنى از بهر سود

كو به كو و دربه‌در اى مرد راه * مىدو و مىجوى بىگنج و سپاه

ور نتانى معتكف شو يك دو روز * آتش مهر و محبت برفروز

بيش از آنى تو كه در صحرا دوى * در پى حيوان و ددهاى غوى

صيد انسان كن ، مكن مايه تلف * چند گردى در پى جنس علف

از خداى جدّ خود انديشه كن * كسب بهتر زين خدا را پيشه كن

تو نمىبينى مگر رخسار خويش * رو بجو آيينهء ديدار خويش

تا ببينى نور پيشانى خود * كه در او پيداست خط نيك و بد

نور احمد مىجهد از روى تو * چشمها حيرانست دايم سوى تو

گشت قيدار آن زمان غمگين و زار * ترك كرد آن صيد و دشت و كوهسار

ترك خورد و خواب « 1 » كرد و شد نشست * با خداى خويش از نوعهد بست

تا نياشامد دگر آب و طعام * تا شود كاشف ز اسرار پيام

تا بداند سرّ نطق وحش و طير * هم تواند كرد بىهمراه سير

چون در آن خلوت به مردى درنشست * راه حيوانات را بر خود ببست

حق تعالى يك فرشته ناگهان * كرد بر وى كشف چون مردى جوان

هركه در خلوت نشيند مردوار * ديو او گردد ملك بىانتظار

گفت با قيدار آن نور خدا * كى روا باشد بگو اى مقتدا

كه بود در روى تو نور حبيب * تو چنين درمانده و زار و غريب

از تو پيدا مىشود دردانه‌اى * نى ز خويش صورت از بيگانه‌اى

ليك بيگانه كه باشد آشنا * كو بود در رنج و شادى باصفا

( 1 ) . س : خواب و خورد .