مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٨٢

حكايت [ سائلى آمد بر كعب عليم * همچو خاك انبيا نرم و سليم ]

گفته‌اند آن چابكان راهدان * با من اى داراى نور شاه جان

كه ز تو بستانم آن عهد اى پسر * كه چنين فرمود حق با بو البشر

كه نگه داريد آن خورشيد جان * تا جهان روشن شود از نور آن

حاضر سر باش اى چابك‌سوار * هان مرو در خواب غفلت زينهار

بو كه اين‌بار امانت بسپرى * تا شوى روسرخ روز داورى

اى پسر زنهار با نيكان نشين * روى و راى و كوى نااهلان مبين

با اصيلان زمان پيوند كن * راه بىشرم و حيا دربند كن

رو طلب كن سير چشمى « 1 » حق‌شناس * كه تواند كرد نيك از بد قياس

از اراذل همچو تير و تيغ تيز * گر ببينى زود در كنجى گريز

عقد با خوبان كن اى داراى گنج * تا كه از زشتان نبينى درد و رنج

زانكه از زشتان نزايد غير زشت * نور خوبان‌اند حوران بهشت

بعد از آن او را ببرد اندر ثبير * تا كند چشمش بصير و دل خبير

پارهء ابر سفيد آن جايگاه * گشت پيدا همچو در شب روى ماه

مشك مىباريد از آن ابر سفيد * پشگ چون بيند كسى كان مشك ديد

عهد از اسماعيل بستد آن زمان * تا رود در راه تقوى آن جوان

اى اخى ، در اوّل كتاب گذشت كه در هر عضو حضرت سيّد انبيا محمّد مصطفى صلّى اللّه عليه و على آله و سلّم ، نوريست ، و آن نور در هرجا كه مىتابد خاصيّتى مىبخشد و دايم الاوقات كارش اين است . تو مپندار كه آن نور كه در پيشانى ابراهيم عليه السّلام بود و به اسماعيل عليه السّلام پيوست ، اسحاق را عليه السّلام از آن بهره ندادند .

و ليكن اسماعيل عليه السّلام دو نور دارد : يك نور كه در پيشانى داشت آشنا و بيگانه مىديدند و نور ديگر در جان اسماعيل بود و به اهل غيب مىتابيد ، كه جان اسماعيل از آن نور پرورش يافت و آن نور كه در مجموع اعضاى اسحاق عليه السّلام بود قدرت ظهور نداشت . شرح اين انوار در نظم گفته شود . تو بدان كه مصطفى صلّى اللّه عليه و على « 2 » آله و سلّم قدرتى دارد كه هيچيك از انبيا نداشتند ، از بهر آن قدرتش قايم « 3 » فرد است .

( 1 ) . س : چشم . ( 2 ) . س : اين كلمه را ندارد . ( 3 ) . ملك و س : و دايمست