مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٧٩

حكايت [ سائلى آمد بر كعب عليم * همچو خاك انبيا نرم و سليم ]

بوى خوش و ازواج بهر انس دل * كه در ايشان گشته نورم منتقل

تا ستون و لنگر جسمم شوند * زانكه آنها پاسبانان تن‌اند

امّت و اصحاب برگ و بال او * ميوهء او عترت است و آل او

جمله بر جاى خود است آن زرد و آل * زان نىاند آزرده دل ، اهل وصال

كس نديده‌ست آفتاب بىشعاع * گوش بايد گوش از بهر سماع

چشم بهر ديدن است اى ديده‌ور * پاى نبود ليك « 1 » باشى چون حجر

عقل نبود چون كنى فهم حيات * عشق نبود چون روى در بحر ذات

هيچ خارج نيست در بازار حق * از خروج و رقص برگردان ورق

آن ورق در پيش اطفال اوفكن * خويش را در خلوت حال اوفكن

در درون و اصل بىقال و قيل * نى رسل مىگنجد و نى جبرئيل

ليك نادر گنج مىآيد به دست * مست داند شيوهء مستان مست

ذكر اصحاب و پيمبر گوش كن * جان و دل پيش آر و لب خاموش كن

نيستم من خوشه‌چين و خرده‌بين * كه حياتم باشد از نفع زمين

بر جگر دارم دوصد داغ از امير * گشته چشم من از آن سوزش بصير

آنچه مىبينم همىگويم به تو * ليك اندر پرده‌هاى تو به تو

مىروم سوى خليل آتشين * تا ز ملّت گويم و از كيش و دين

بود در پيشانى آن نار سوز * نور احمد دايما چون نور « 2 » روز

نور اسماعيل و اسحاق شكيل * هر دو مىتابيد از پشت خليل

نور سيما آينهء جان‌پرور است * نور پشت اى دوست ، زور پيكر است

نور احمد دايما چون آفتاب * نورها را جمله مىبخشيد تاب

نور احمد بود چون مه آشكار * در صباح و شام و در شبهاى تار

اهل و نااهل آن همىديدند فاش * دايم از روى خليل نورپاش

ساره گشتى گه‌گهى زار و حزين * بهر آن نور جبين نازنين

گفته بُد با او خليل گل‌عذار * كز تو خواهد گشت پورى آشكار

( 1 ) . س : لنگ . ( 2 ) . س : مهر .