مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٧٧

حكايت [ سائلى آمد بر كعب عليم * همچو خاك انبيا نرم و سليم ]

اى خليل جان‌كباب دل‌حزين « 1 » * ملتت بگزيند آن سلطان دين

ناله‌ها از عشق مشتاقان كند * ذكر سرمستان بىسامان كند

چونكه نارت گُل كند آن نور پاك * رو به اسماعيل آرد سهمناك

تا نترساند خيالش را به تيغ * تا نماند آفتابش زير ميغ

زو منوّر گردد اصلاب شما * نيك بنگر در نهاد آن ضيا

كه همه خيرات و اكرام و حضور * كرده‌ام مجموع در آن نور نور

من ورا مبعوث گردانم به تيغ * پيش خورشيدش نه‌استد هيچ ميغ

چار سهم از باغ خلد دلنواز * امّتش را داده‌ام با عزّ و ناز

گفت ابراهيم آنگه با خداى * كه همىبينم ابا آن رهنماى

صورتى چند اى كريم بردبار * در مقابل وز يمين و از يسار

كيستند آن نوريان باقرار * كه همىبينم من آنها استوار

آمد از حضرت نداى جانگداز * كه مپرس از حال محمود و اياز

عاشقان‌اند آن همه آوارگان * كرده سوز عشقشان بىخان‌ومان

خان‌ومان بر باد داده بهر دوست * آتش اندر جان زده بدريده پوست

خويش را بگذاشته فىالجمله پاك * ريخته بر فرق هستى خون و خاك

مال و نام و ننگ و جان درباخته * با حبيب ما به دل درساخته

كرده ويران خانهء اجداد خويش * خوش نهاده سر برِ استاد خويش

اى خليل آن پاكبازان حزين * جمله انصار و مهاجر دان يقين

كه دل از ملك فنا بركنده‌اند * نفسها را كشته و دل زنده‌اند

تو مگو كه در زمان زندگى * مؤمنان آموختند اين بندگى

جنس با جنس اى پسر در منزلات * جمله اندر ذات امّا بىصفات

عشق مىورزند « 2 » باهم در نهان * زان نهان باشند دايم عاشقان

تو بده انصاف و دل پركين مكن * مركب كبر و جدل بر زين مكن

تا بدانى شمه‌اى احوال خويش * بو كه بنهى مرهمى بر جان ريش

( 1 ) . س : دل كباب جان حزين . ( 2 ) . س : مىبازند .