مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٧٥

حكايت [ سائلى آمد بر كعب عليم * همچو خاك انبيا نرم و سليم ]

هود صالح چون شد از آن نور صاف * خواست تا آيد چو مردان در مصاف

تا ستون ملك و مهر دل شود * هم قلاووز « 1 » ره مشكل شود

هم رفيقى خواست تا تاند سپرد * زانك سردارى نباشد كار خرد

پيشوايى كار پاكان است و بس * ذكر پاكان مىرود اى بو الهوس

باده در جام است و ساقى در حضور * حيف باشد گر كنم ذكر ستور

گرنه نور روى ساقى ديدمى * پرده‌هاى غافلان بدريدمى

شيد مكر و رزق ان « 2 » دل‌مردگان * آشكارا كردمى اندر جهان

حاليا هود آورم اندر ميان * تا امانت بسپرد در جان جان

تا كه نور مصطفى تابان شود * جسم و جان عاشقان رقصان شود

هود ميشاصا به خلوتگاه برد * با نكاح و عقد دل با جان سپرد

فالغ پاكيزه آمد در مزاد * باز از فالغ دگر شالَخ بزاد

باز اشروع لطيف آمد پديد * ديگر از اشروع ارغو بردميد

پور ارغو نام وى ناخور بود * در جبين جمله‌شان آن نور بود

باز از ناخور تارخ رو نمود * پور تارخ ، خواجه ابراهيم بود

چون‌كه ابراهيم آمد در وجود * شد جهان كفر ازو كور و كبود

نار خوى نور بگرفت آن زمان * خارها گل گشت در باغ جنان

يك علم از نور مشرق سركشيد * يك علم از سوى مغرب شد پديد

جملهء عالم منوّر شد از آن * مُهر ملّت گشت پيدا آن زمان

در سماى دنيى پرداغ و درد * حق ستونى از زمرّد پاى كرد

بىدهان و بىزبان « 3 » از آن ستون * مىرسيد آواز نرم بس حزون

كه ملايك زان صدا رقصان شدند * كوس وجد و حال در عالم زدند

گرد بر گرد ستون با صدا * بود خطّى با صفاى پربها

اين نوشته بود بر اطراف آن * كه مكمّل گشته نور جان جان

نور احمد كرده دنيا آبناك * نور احمد سبز كرده سنگ و خاك

( 1 ) . قلدوز . ( 2 ) . س : شيد و زرق و مكر آن . ( 3 ) . س : بىزبان و بىدهان .