مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٧١

حكايت [ سائلى آمد بر كعب عليم * همچو خاك انبيا نرم و سليم ]

آدم آنگه شيث را تلقين فزود * هرچه چشمش ديده بُد با او نمود

وانچه در دل داشت در جانش نهاد * سرّ پنهان بود ، پنهانش بداد

غير تلقين زبان اى ساده‌مرد * هست تلقينى دگر با عشق و درد

گر چو شيث و آدم اين باور كنى * سدّ خويش و يار از بُن بركنى

ور چو شيطان سركشى اى بو الفضول * كى ببينى سرّ حق اندر رسول

بستدند از شيث آنگه عهد راست * تا كند اعمال بر دستور خواست

مُهر كرد آن دم صحيفهء جبرئيل * كه چنين بد خواهش ربّ جليل

بعد از آن تشريفى از باغ بهشت * بهر شيث آورد و بىآزار كشت

شيث چون سرهنگ گشت و شد امام * در نكاح آورد مخوائيله نام « 1 »

همچو حوّا بود با حسن و جمال * در طهارت نيز بد بس بىمثال

بُد خطيبش جبرئيل رازدان * هم ملايك شد گواه آن نشان

غير آدم در ولايت كس نبود * كه ولى باشد در آن ميدان سود

ديگر آن هر دو امانت‌دار شاد * در بر هم كرد با عيش و مراد

در ميان قبّهء ياقوت زرد * مشترى با زهره هم آغوش كرد

چون شدند آن طالبان مست و خموش * در ميان افتاد ديگر بانگ نوش

نوش شيث اندر شكم آمد به جوش * كه ز جوشش گشت عالم پرخروش

كه روان شد آب اندر جوى ما * شاه شاهان خيمه زد در كوى ما

بادهء صافى كنون در جام ماست * كوس عزّ و سلطنت بر بام ماست

مىرسيد آوازها از چپ و راست * كامشب آن بدرروان مهمان ماست

يك زمان بگذار اى دل اين خروش * تا هلال ما نبيند غير روش

بعد از آن ، آن همسر شيث غيور * پرده در پنهان نشاندندش چو نور

زانكه شيطان در خلايق اى فقير * راه دارد همچو مايه در خمير

هركه پنهان شد ز خلق ناصبور * گشت از شيطان و از وسواس دور

تا در آن خلوت انوش پرده‌سوز * روى را بنمود همچون قرص روز

( 1 ) . ملك 1 و 2 : مخوائيله و محويلة .