مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٦٩

حكايت [ سائلى آمد بر كعب عليم * همچو خاك انبيا نرم و سليم ]

پيشتر كين مرغ جان پران شود * بهتر آن باشد كه دل خندان شود

بعد از آن گفتند حق مطلوب تو * داد از بهر تو و محبوب تو

تا كه نطفهء پاك احمد در برت * سبز گردد سايه آرد بر سرت

كه خداوند بزرگ بىمثال * جوهرى داده به حوّا دين حال

تا نگه دارد نهان ، مانند گنج * گرچه يابد بهر اين گنجينه ، رنج

شيث باشد نام آن نور قمر * باب جمله انبيا شد آن پسر

بعد از آن خوردند آن ميوهء حلال * پيش هم رفتند بىخوف و ملال

نور نور شيث در حوّا خزيد * گشت آدم از امانت روسپيد « 1 »

سرخ و رنگين شد رخ حوّا چو گُل * همچو مخمورى كه نوشد جام مل

چونكه حوّا حامل آن نور شد * آدم از حوّا به صحبت دور شد

زانكه مردان بهر آز نفس خويش * پا برون ننهند از پرگار كيش

باادب باشند و با شرم و حيا * تا برند از چابكى ، گوى وفا

تا خليفهء حق شوند و يار حق * وارهند از زحمت حرف و ورق

چونكه نور قادر حال‌آفرين * گشت در حوا مكمّل اى امين

در ميان او و شيطان رجيم * گشت پيدا يك حجابى مستقيم

بود محبوس آن لعين فتنه‌جو * تا كه شد شيث امين رازجو

ناله مىكرد و نبودش هيج سود * كه ز نار خويشتن بد غرق دود

هركه باشد نيكخواه مردمان * شادمان باشد دلش در دو جهان

وانكه بدخواه و بدانديش است فاش * در تك ويل است منزلگاه و جاش

چونكه بالغ گشت شيث نامور * ديد آدم نور خود در آن پسر

ديد نور مهر دل در روى او * كرد سجدهء شكر ، بر ابروى او

دست آن فرزند خود بگرفت و گفت * كه خدايت داد بىشك گنج مفت

با من مشفق بيا كه رهبرم * تا ترا در حوض اعظم افكنم

برد روز ديگرش تا پيش آب * خوش بود در آب عكس آفتاب

( 1 ) . س : روسفيد .