مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٦٧

حكايت [ سائلى آمد بر كعب عليم * همچو خاك انبيا نرم و سليم ]

حق تعالى « 1 » نور پاك مصطفى * كرده خوش دربند و زنجير وفا

تا تو دربند وفا باشى مدام * مركب سركش درآرى در لجام

اين همه گفت و شنيد از بهر آنست * تا بدانى تو كه ، كه جسم و كه جانست

بشنو اين نقل صحيح بىخلاف * فاش همچون تيغ مصرى بىغلاف

چونكه آدم كدخدا شد در جهان * حق فرستادش پيامى خوش ، عيان

كان صفى متّقى توبه‌كار * هان كه تا ديگر نگردى شرمسار

چون گناهت عفو كردم اى غريب * نرم شو چون خاك در پيش اديب

تا كه نورى همچو گنج بىنشان * با تو بسپارم چو خورشيد عيان

تا تو گردى خوش غنى از بود آن * محتشم گردى يقين از سود آن

آدما آن نور اندر جان تو * هست همچون باده در پيمان تو

آدما تو چون صدف دردانه او * باده او و ساغر و پيمانه او

آدما اين نور پاك بىنظير * مايهء جانهاست ، چون جانش پذير

آدما شاهيست آن سلطان روح * كه بدست اوست مفتاح فتوح

يك دو روزى بيش نبود در برت * تا شود عالم روان و پيكرت

در جبينت جا كند همچون قمر * تا تواند رفت بر برج دگر

همچو خورشيد او كند سير بلند * كس نتاند كش درآرد در كمند

همچو ضيفش بين ازو غافل مشو * جان و دل در پيش پايش كن گرو

كدخدايى تو امانت‌دار باش * پاسبانش باش و شب بيدار باش

گفت آدم كاى عليم هر نهان * درپذيرفتم من اين گنج گران

بعد از آن كرّوبيان معتمد * با ملايك آمدند افزون ز حد

تا گواه عهد و آن پيمان شدند * غنچه‌ها در باغها خندان شدند

نور احمد شعله زد چون آفتاب * بر فراز انبياء ذو لباب

با وديعت آن زمان جمع رسل * آشنا گشتند در اسرار قل

جمع ديگر انبياى بىكلام * جمله اندر پشت آدم در سلام

( 1 ) . س : گفت .