مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٦٥

حكايت [ سائلى آمد بر كعب عليم * همچو خاك انبيا نرم و سليم ]

اين گذرگاهى است جاى ايست نيست * آن‌چنان كن كه انبيا كردند زيست

هرچه معلومت شود فعل آر زود * ورنه آن نورت شود فى الحال دود

در نهاد صورت و حرف و كلام * زندگىاى هست در امر و پيام

تو درآ در جادهء پيغمبران * تا ببينى سرّ صورتها عيان

درپذير آيات تا دانا شوى * تا بصير خلقت اشيا شوى

تا توانى نطفه در ارحام پاك * بسپرى چون گنج در اسرار خاك

تا نيابد نطفه‌ات آلودگى * تا در اولادت بود آسودگى

هر بُن مويى كه دارى در بدن * مايل چيزى است اى پيمان‌شكن

قاضى آن باش و خود جاهل مكن * زور دارى خويش را كاهل مكن

تا نميرى دم مزن از جبر « 1 » و حال * زشت باشد حاكم بازار لال

مست حيران لال باشد دور نيست * عذر لنگ از چارپا دستور نيست

ره درآ و خويشتن را گم مكن * چون سرى زنهار خود را دُم مكن

چشم از صورت بدوز اى مير روز * بهر شب شمع و چراغى برفروز

دوستى با هرچه دارى اى فلان * صورتش مىبين و اسرارش بدان

سرّ حق در جان معشوقان نهانست * حسن صورت نور و نقش آن نشانست

هركه با آن نقش و صورت شد قرين * شد بعيد از سرّ حق تا يوم دين

تو دل معشوق در قبض خود آر * تا كه آرد صورت خود در كنار « 2 »

هيچ با آن صورت آميزش مكن * عشق و ميل دل مكن از بيخ و بن

با حقيقت يار شو تا جان جان * محرمت سازد بهر فاش و نهان

كه غيور است آن تجلّى قديم * بىادب را افكند در خوف و بيم

فرعها چون ابر دان كاندر بهار * بهر جان تشنگان آيد كنار

چون‌كه باران تشنه را خندان كند * باد آيد ابر سرگردان كند

صورت معشوقه ابرى بيش نيست * نيست نزديك آنكه دورانديش نيست

دور مىگويم براى دوربين * دور نبود پيش چشم نوربين

( 1 ) . س : حبر . ( 2 ) . س : به كار .